Her nerede olursan ol, ne savaşlar kazanmış olursan ol ahizenin diğer ucundan ailenden gelen bir haber, bir söz, bir cümle seni darmadağın edebiliyor.
Napolyon Bonaparte, Marengo Muharebesi sırasında Avusturya ordusu tarafından bozguna uğradığında defterini çıkarıp günlüğüne şunları yazmıştı: " Saat 3. Bir savaş kaybettim fakat gün henüz bitmedi. Yeni bir savaş kazanacak vaktim hala var." Akşam 9 sularında Fransız askerleri muzaffer bir şekilde Avusturyalı askerleri postalları altında çiğniyor ve Napolyon Çağı böylece başlıyordu...
Ben de bugün 1 yılı aşkın bir süredir verdiğim amansız savaşı her türlü rezilliğe bata çıka bugün kazanmıştım. Zafer sarhoşluğu ile annemi babamı aradığımda ise bozgun başlamış oldu. Kilometrelerce öteden gelen bir titrek ses, biçare iç geçirişlere dönüştü. Allah'ım dedim o an, keşke bana verseydin bu sıkıntıyı. Ben üstesinden gelirdim. Şimdi elim kolum bağlı. Hissettiğim tek şey buydu. Babamın binbir zorlukla güçlü durmaya çalışan sesi çok ağırıma gitmişti.
Bir kez daha henüz değil tokadı yemiştim hayattan. Henüz rahatlayamazsın. Gevşeyemezsin. Sevgili Napolyon da Grand Armee'yi yaratana kadar binlerce kez yenilmiş ya da tam kazanmışken böyle aciz duruma düşmüş müydü?
Mutfağın balkonunu saatlerce sigara ateşimle aydınlattım. Ciğerlerim yerinden çıkasıya içtim sigarayı. Hırsımdan yediklerim oldu. Annemi, babamı ve Napolyon'u düşündüm. Saat 3'e gelmek üzere, ben bir savaşı kaybettim. Ama gün daha bitmedi. Yeni bir savaşı kazanabilirim. Kafamdaki kurşun askerlerim ve elimde kurşun kalemimle kendi çağımı başlatana kadar bırakmayacağım kendimi. İyi geceler anne, iyi geceler baba, iyi geceler Napolyon.