Yitirmemişti gençliğin dokularını zaman.
Hâlâ yüzümde dolaşır ilk aşkın nefesi.
Bir hatıranın eşiğinde buluşur beni kendimle
geçmişi anmanın ince sızısında.
Ve zaman, usulca bir masala dönüşürken,
kırılgan satırlarına bırakırdı adımızı.
Bazı satırlar dokunur içime yazarken,
bazıları penceremdeki sisli bir buğu gibi yapışır zamana.
İçerisi sıcaktır
bir dokunuşla çözülecek sanırsın her şeyi.
Dönüp kalbine değerse o eski ses,
yeniden yaşamaya başlarsın diye korkarsın.
Çünkü bazı kayıplar,
unutulduğu için değil,
hâlâ yaşadığı için acıtır.
Lambanın sarı ışığı omuzlarına vuruyor, çaydan yükselen buğu yüzünü yarım bırakıyordu. Dışarıda şehir kendi gürültüsüne gömülmüşken, içeride yalnızca duvar saatinin yorgun sesi vardı. Ve sen, hiçbir şey söylemeden pencerenin önüne oturmuştun. İnsan en çok da konuşmadığı şeylerin içinde büyür zaten.
O gece sana bakarken şunu düşünmüştüm: Bazı insanlar hayatımıza cevap olmak için değil, içimizde sonsuza kadar kapanmayacak bir soru bırakmak için geliyor.
Ve belki aşk dediğimiz şey de buydu ,,, birbirinin karanlık odasına saygı duymak.