Sevgi, nifrət, şeytan!
Rus klassik ədəbiyyatından məni həmişə maraqlandıran F.Dostoyevski olub. Kitablarını, əsərlərini gördükcə həmişə alıb, oxumaq istəmişəm. Master və Marqarita əsəri də tələbəlik illərimdə yenidən məhşurlaşmışdı, hamı tərifləyir, bir-birinə tövsiyyə edirdi. Amma uzun təsvirlər, klassik rus ədəbiyyatı nümunəsi olması məni həmişə kitabdan yan qaçırırdı.
Bugün oxudum və bitirdim. Bir neçə aydır ki, fasilələrlə oxuyuram. Təqribən iki ay. Məncə bu kitabı başa düşməkçün onu sürətli oxumaq mümkün deyil. Çünki 3 əsas hekayə bir-biri ilə elə incə iplərlə bərkidilib ki, onu yalnız diqqət və səbrlə oxuduqda başa düşmək mümkündür.
Əslində sujet xətləri sevgini, həmin dövrdəki rus incəsənəti, ədəbiyyatındakı yolsuzluqları, insanların riyakarlığını, ilahi qüvvələrin cəzalandırma texnikalarını birləşdirir.
Master və Margarita isə sevgi nümunəsi kimi əsərin əvvəlindən sonuna qədər davam edir. Lakin bu sevgi də saf, təmiz deyildi. Evli qadın və realist masterin sevgi oyununda dəfələrlə uduzub, qazandığı bir hekayəsi var.
Uzun bir yola çıxmaq istəsəniz, oxuyun. Tövsiyyə edirəm.! 
Master və Marqarita 
Mihail Bulgakov
Master və Marqarita Mihail Bulgakov
Bəzən bəzi kitablar süjetindən çox, sənə hiss etdirdikləri ilə yadda qalır. Gənc doktorun anıları mənim üçün belə oldu.
Kitab 1916–1918-ci illərdə ucqar kənd xəstəxanasına təyin olunan gənc bir həkimin hekayələrindən ibarətdir. Maraqlısı isə budur ki, əsər tamamilə uydurma deyil. Müəllif Mixail Bulqakov özü tibb təhsili alıb və həmin illərdə kənd həkimi kimi işləyib; kitabdakı hadisələrin çoxu onun şəxsi təcrübələrindən ilhamlanıb. Buna görə də əsərdəki qorxu, çaşqınlıq, özünə inamsızlıq və eyni zamanda məsuliyyət hissi inanılmaz dərəcədə real görünür.
Kitabı oxuyarkən ən çox gənc həkimin təşvişi məni təsirləndirdi. O, tez-tez qorxur, səhv etməkdən çəkinir, özünü kifayət qədər yaxşı hesab etmir. Amma bütün bunlara baxmayaraq, yenə də xəstələrinin qarşısında dayanır, əlindən gələni edir və öyrənir. Cəsarətin qorxmamaq deyil, qorxa-qorxa irəliləmək olduğunu göstərir.
Məni bu qədər təsirləndirməsinin səbəbi budur: iş həyatımın ilk illərində mən də özümü belə hiss edirdim. Hər şeydən əmin olmayan, səhv etməkdən qorxan, amma yenə də ən yaxşısını etməyə çalışan biri kimi. Ona görə kitabı oxuyarkən tez-tez düşündüm ki, əslində hamımız bir vaxtlar öz həyatımızın “gənc doktoru” olmuşuq.
Bulgakov bu əsərlə təkcə bir həkimin peşəkar inkişafını deyil, insanın öz qorxularıyla üzləşərək böyüməsini də çox səmimi şəkildə göstərib. Və məncə, kitabın illər keçsə də aktual qalmasının səbəbi də məhz budur.
Reklam
Puan vermedi·376 syf.·
2026 22. kitabı
Kitap biraz Bulgakov'un Usta ve Margarita'si biraz Sefiller biraz Suç ve Ceza birazcık da Ebru Gündeş'ten "Biraz kızıl biraz mavi, edebiyatın asil rengi." diyebilirim çünkü yalnızlıgı anlatırken çeşitli imgeleri kullanılması sürükleyici tamamlıyor. (Çok ayrıntıya girersek spoiler vermiş olurum.)
Yazar bir sokaği tıpkı Hogwarts vari anlatmış.( Daireden daireye gecişler, gizli saraylar, dinleme cihazları, kamera vari gorüs saglayan aygıtlar.) Dedigim gibi sürükleyici fakat benim gibi klasiksever birine çekici gelmedi. Sizler yine de deneyin çunku olayların sonunda yaşanan psikolojik sonuçlarin alıntı cümleleri gerçekten cok iyi. Bu sıcaklarda okuyanlara selam olsun.
Mihail Bulgakov, Sovyetler Birliği’nin erken dönemindeki toplumsal mühendislik çabalarını ve yeni insan yaratma ütopyasını, tıp dünyasının sınırlarını zorlayan sarsıcı ve kara mizah dolu bir alegoriyle eleştiriyor. Dünya çapında dahi bir cerrah olan Profesör Filip Filipoviç Preobrajenski ile asistanı Doktor Bormental’in, sokaktan buldukları "Şarik" adlı sevimli ve uysal bir köpeğe, ölen bir holiganın hipofiz bezini ve erbezlerini nakletmesiyle başlayan bilimsel bir deneyi konu alıyor.
Ancak bu sıra dışı deney, tıp tarihine geçecek bir başarı olmak yerine, adım adım tam bir toplumsal felakete dönüşüyor. Şarik, evrimleşip insana (Şarikov’a) dönüştükçe, içinden çıktığı proleter sistemin en kaba, en arsız ve manipülatif yanlarını kuşanıyor; evdeki düzeni, bürokrasiyi arkasına alarak cehenneme çeviriyor. Bulgakov, bir köpeğin insanlaşma sürecindeki o trajikomik grotesk hikaye üzerinden, doğaya ve insan yapısına dışarıdan yapılan zorlama müdahalelerin ne denli tehlikeli olabileceğini fısıldıyor.
*Köpek Kalbi*; dönemin Sovyet rejimine, bürokratik yozlaşmaya ve "ideal toplum" yaratma hırsına fırlatılmış en keskin, en zeki edebi oklardan biridir. İnsanlığın, medeniyetin ve içimizdeki o evcilleşmeyen vahşi yanların sınırlarını sorgulayan, her döneme hitap eden dâhiyane bir siyasi hiciv başyapıtı.
Mihail Bulgakov, tıp fakültesinden yeni mezun olmuş çiçeği burnunda bir doktorun, Rusya’nın o uçsuz bucaksız ve karlar altındaki ücra bir köyünde cehaletle ve imkansızlıklarla verdiği savaşı muazzam bir kara mizahla aktarıyor. Genç bir insanın o omuzlarındaki ağır sorumluluk altında ezilişini, korkularını ve her şeye rağmen sergilediği o fedakarca çırpınışı okurken kendinizi adeta o loş, soğuk muayene odasında, titreyen bir gaz lambasının ışığında beklerken buluyorsunuz.
Tıp fakültesinden yeni mezun olmuş genç bir doktor.. ve bu doktorun mesleğe atıldığı ilk günlerde yaşadığı korkuları, hataları ve başarıları..
yalnızca bir doktorun meslek hayatını değil, insanın korkularıyla yüzleşmesini de anlatan güçlü bir eser.
Bulgakov, genç ve tecrübesiz bir doktorun taşrada verdiği mücadeleyi son derece gerçekçi bir dille aktarırken okuyucuya da onun endişelerini hissettiriyor. Bu durum okuyucunun hem empati kurmasını hem de zaman zaman gülümsemesini sağlıyor.
Kitapta soğuk, yalnızlık ve çaresizlik sık sık karşımıza çıksa da asıl anlatılan şey insanın zamanla güçlenmesi ve sorumluluklarının altında ezilmeden ayakta kalabilmesi. Her hikâye, deneyimin bilgi kadar değerli olduğunu hatırlatan, cesaret, sorumluluk ve insan olmanın kırılganlığı üzerine etkileyici bir anlatıdır.
Aşağıya kitaptan en sevdiğim alıntıyı bırakıp iyi okumalar diliyorum :)
"Aynaya bakıyorum da geçen yılın bıraktığı izleri
görüyorum yüzümde. Gözlerim daha sert, huzursuz bakar olmuş, ağzım da daha kendinden emin.."
Reklam
Reklam