fatih
@buneya
100 okur puanı
Nisan 2016 tarihinde katıldı
Reklam
Affan Dede'ye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var, ne adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiçbir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.
Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!
bu haliyle adam (kumandan), karmaşık bir hesap işleminin sonucunu kağıt-kalem ile degil, o lotarya torbasına benzer dimağından rasgele çektiği numara ile bulmaya kararlı, şanstan gözü dönmüş bir kumarbaz gibiydi. tombala torbası denebilecek bu olağanüstü zihinden yapılan çekilişte mürettebata çıkan herhangi bir emir, rütbeler silsilesi boyunca nihaî şahsa kadar tebliğ edilirken, korkunç hatalar üzerinde hilebazca düzeltmeler yapılır, böylece dedikodu yaymadaki yozlaşmanın tersine, amirden memura seyahatinde emirler, âdeta maymundan insana tekâmül ederdi.
evlilik ve iş gibi hususlarda bazilarinin karar vermek için yazi-tura attıkları kara kuruştan elbette çok daha kıymetli ve saygideger kumandan bey bir yana, tarihte hüküm sürmüş deli padişahlar, beş yaşındaki imparatorlar ve hatta kutsiyet atfedilmiş, ümmet sahibi büyükbas hayvanlara bakip herhalde, insanların zaten yapmakta oldukları işi yapmalarini emredecek birine ayrıca neden ihtiyaç duyduklarını burada sormak gerekir.
Reklam