Pedro Almador (Calzade de Calatrava, 1949), Luis Bunuel'den bu yana dünyada en çok ilgi gören sinema yönetmeni, senarist ve yapımcı. Filmografisi yirmi dört filmden oluşuyor. Aralarında iki Oscar, iki Altın küre, bir Altın Aslan, iki Cannes Film Festivali ödülü ve altı Goya'nın da bulunduğu başlıca uluslararası ödüllerin sahibi oldu. Fuego en las estranas (1981) isimli kısa romanın ve lavabolar kahramanın canlandırdığı kroniklarden oluşan Patty Diphusa'nın (1991) yazarı. Son Rüya (2023) onun ilk öykü kitabı.
Bu, bir otobiyografi değil; ama ondan kaçarken yazılmış bir kitap.
Kitap 12 öyküden oluşuyor. Özellikle kitabın ismini taşıyan Son Rüya öyküsü beni çok etkiledi. Çünkü bu öyküyü yazabilmesi için annesinin ölmesi gerekti.
" Ben annemden çok şey öğrendim ama ne o ne de ben bunun farkına vardık. Mesela işim için temel bir şey öğrendim: Kurgu ile gerçeklik arasındaki farkı ve gerçekliğin, hayatı kolaylaştırmak için kurguyla tamamlanmaya nasıl ihtiyaç duyduğunu."
Son Rüya, melodramla itirafın, arzuyla hafızanın iç içe geçtiği parçalı bir iç dünya kaydı: bir hayalin değil, bir hayal gücünün günlüğü.
Farklı bir öykü kitabı arıyorsanız bu kitap tam size göre.
Keyifli okumalar.
Puan vermedi·264 syf.·
2025 725. kitabı
Yazınının üç temel öğesinin bir araya toplandığı bir çalışma: Özyaşamöyküsü, edebiyat aşkı ve politika.
Kitabın ilk bölümü, Panama’da doğan, ABD’de ayrıcalıklı bir eğitim gören, Meksika’ya dönüp ülkesinin Azteklerden bu yana geçirdiği tehlikeli ve dengesiz politik-ekonomik süreç üzerine çalışmalar yapan ve romancılığa başlayan yazarın kısa bir yaşamöyküsüyle başlıyor, daha sonra kendisi için edebiyatı anlamlı kılan kişilere dönüşüyor..
"Pek az romancı, aynı zamanda başarılı bir entelektüel olarak da etkileyici bir kariyere sahiptir.
" Carlos Fuentes, bunlardan biri. Hem entelektüel birikimi hem de politika ve tarihe olan ilgisi sayesinde, Kendim ve Ötekiler’ de birbirinden farklı denemeleri, aralarında bir bütünlük kurarak son derece uyumlu bir biçimde bir araya getirmeyi başarmış.
Başta Diderot, Gogol, Kundera olmak üzere pek çok edebiyat insanına, Bunuel gibi önemli sinemacılara eğilen, Cervantes, Gabriel Garcia Marquez ve Borges yazını üzerine kapsamlı ve ayrıntılı denemeler hazırlayan Fuentes, kültürlerin iç içe geçmesi üzerinde de duruyor, sanat, politika ve tarih arasındaki karmaşık ilişkileri aydınlatmaya çalışıyor. Kendim ve Ötekiler, çağımızın önemli bir entelektüelinden geleceğe kalacak bir çalışma." 
Kendim ve Ötekiler
Kendim ve Ötekiler
konfucyus hikayesi kadın düşmanı cinsiyetçi, son hikaye luis bunuel'in en sevdigi filmlerden marco ferreri'nin la grande bouffe'unu hatırlatıyor.
ve gene saçma bir çeviri... allahlar, allah bilirler, inşallahlar vallahiler havada uçuşuyor japonlar müslüman olmuş haberimiz yok.
#KarısınıŞapkaSananAdam Oliver Sacks’ın ilginç vakalardan oluşan 24 hastasıyla ilgili nöropsikolojik açıdan gözlemlerini ve görüşmelerini derlediği yaşantı türü bir eser. Hafıza ile ilgili hastalıklar en çok ilgimi çeken konular oldu çünkü aynı dertten muzdarib ve geleceğim için de hayli endişeliyim :) İngiliz nöroloji ve psikoloji profesörü olan yazar#OliverSacks ’ın “benlik” üzerine felsefi derinliği olan cümlelerine ve vakaların ilginçliğine kaptırınca, tıbbi terimlere takılmadan, büyük bir heyecan ve hayret içinde okudum kitabı. Sanırım hiç unutamayacağım kısım; “Gözler Sağa” olacak. Tabağındaki porsiyonun hep sol tarafını görüp sağı göremeyen ve bu yüzden yemekten hep aç kalkan kadın. Bundan sonra tabağımdakiyle karnımı doyuramazsam “Ya tamamını göremiyorsam!” endişesiyle, oturduğum yerde biraz daha sağa dönebilirim. Zira zaman zaman gözümün önündekini bile göremediğim doğrudur :) Ayrıca Sacks’ın edebiyat alanındaki birikimine de hayranlık duydum. Ben sevdim ama roman ya da öykü türüne girmediği için ve -her ne kadar yazar anlaşılır hale getirmek için özen göstermiş olsa da- içerdiği tıbbi terimlerden dolayı herkese tavsiye edilebilinecek bir kitap değil.
O vakit, o güzel cümlelerden birkaçını buraya alıntılayalım:
"’Hayatımızı oluşturan şeyin hafıza olduğunu fark etmek için ufaktan da olsa hafızanızı kaybetmeye başlamanız gerekiyor. Hafızasız bir yaşam esasında yaşam değildir.’ Luis Bunuel”
“Bir insan ayağını veya gözünü kaybettiğinde, neyi kaybettiğini bilir, ama benliğini -kendini- kaybederse bunu bilemez, çünkü bunu bilecek bir “ben” artık ortalıkta yoktur.”
”Yalnızca çok büyük acılar ruhu nihai biçimde özgürleştirebilir.”
“Kişinin IQ’su ne olursa olsun ruhu “ahenkli”dir.”
Fransız yazar Raymond Roussel’in başyapıtı Locus Solus, sürrealist (gerçeküstücü) bir eser ve kesinlikle benim de okuduğum en tuhaf, sıra dışı ve ilginç metin.
Eser, Martial Canterel isimli zengin ve alışılmışın oldukça dışında araştırmalar, bilimsel çalışmalar yapmaktan hoşlanan ve yine çok sıra dışı bir koleksiyona sahip bir bilim insanının, Locus Solus adlı malikanesinin bahçesinde topladığı çalışmalarını ve koleksiyonunu bir grup dostuna tanıtıp anlatmasından oluşuyor. Aklınıza hayalinize gelmeyecek, hatta tüm detaylarıyla anlatıldığında dahi zihninizde canlandırmakta çok zorlanacağınız ve muhtemelen asla yazarın kastettiği şekilde canlandıramayacağınız, fantastik ve hakikaten çok çılgın Canterel’in çalışmaları ya da koleksiyonunun parçaları. Daha önce gördüğünüz, duyduğunuz hiçbir şeye benzetemiyor, kendinizce zihninizde şekillendirmeye çalışıyorsunuz. Kitabın ortalarına doğru bambaşka ve çok daha uçuk bir boyut kazanıyor üstelik bu çalışmalar ve kendinizi acayip bir evrende bulurken biraz Frankestein’ı da anımsatan şekilde ölüm, ölümsüzlük ve hayat üzerine düşünüyorsunuz.
Eserin zorluğu da yazarın dilinden ziyade onun hayal gücüne erişmenin zorluğundan ve hatta imkansızlığından kaynaklanıyor. Kendine has, uçuk kaçık, tuhaf bir evren onunki. Luis Bunuel ve Terry Gilliam bir araya gelip bir film çekseler ortaya Locus Solus’un beyaz perde uyarlaması çıkar sanki. Salvador Dali’nin de çok sevdiği, hatta yangından tek kitap kurtaracak olsa seçeceği kitapmış Locus Solus; okurken benim de aklıma sık sık Salvador Dali müzesinde gördüğüm eserleri -özellikle Yağmurlu Taksi çalışması- geldi ve gerçekten kafası benzer çalışan iki isim diye düşündüm Dali ve Roussel için.
Anlatması zor, çözmesi pek muhtemel değil ama buna boşverip teslim olduğunuzda adım adım ilerlemesi
Andonis Samarakis
Samarakis benim en sevdiğim yazarların başında geliyor, daha önce iki kitabını okumuş ve hayran olmuştum. Artık yeni baskısı yapılmayan “Umut Aranıyor” kitabının ilk baskısını buldum ve bir çırpıda okudum. Yazarın ilk kitabı olarak 1954’ye yayımlanan kitapta yazar 12 küçük hikaye ile okuyucuyu derinden etkiliyor. Kısacık bir kitapta, kısacık ama çok derin hikayelerde bu kadar etki bırakabilmek gerçekten büyük bir yazar olabilmekle mümkün olur.
Yazar hakkında yazılan bir kaç söz ile bitirmek isterim. Bu büyük yazarı her okurun okuması dileğiyle.
Politiken: Hayranlık uyandıran bir yazar. Umut aranıyoru okuyan, eğer göğsünde kalbi varsa sıkıştığını hissediyor.
El figafo: Arthur Koestler, Graham Green, Louis Bunuel ve birçokları Andonis Samarakis’i büyük bir yazar olarak selamladılar.