Sazende Şunkin
Cuniçiro TanizakiYazar:
Cuniçiro Tanizaki
Çevirmen:
Oğuz Baykara
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 21 dk.
Sayfa Sayısı:
224
Basım Tarihi:
Şubat 2011
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
春琴抄 - 蘆刈 - Shunkinshō - Ashikari
ISBN:
9789750712760
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
"... insanlar sahip olduklarıyla mutlu olmasını bilmiyorlar aksine mutsuz oluyorlar."
Haruki Murakami'den sonra Japon yazarlarına karşı bir önyargı içersine girmiştim, bu yazar o önyargılarımı yıktı. İlginç, insanı sarsan öykülere sahip ancak neden bu kadar az tanınmış bir yazar, anlayamadım...
Kitaptan bahsedecek olursak içerisinde beş tane hikâye var.
1. Dövme
2. Kirin
3. Çocuklar
4. Sazende Şunkin
5. Ağzının Tadını Bilenler Kulübü
Aralarından en beğendiğim 'Sazende Şunkin' hikayesi oldu. Şunkin, yetenekli ve bir o kadar güzel olan bir müzisyen. Ancak gözlerini küçük yaşta kaybediyor ve derin bir karanlık içerisine gömülüyor. Bu durum onu durdurmak yerine müzikte ilerlemesine sebep olan etkenlerden birisi. Bu garip kadının güçlü duruşuna saygı duyarken, öğrencilere ve Sasuke'ye davranışını okudukça sinirlerim tepeme çıktı. Bir insan nasıl bu kadar gaddar ve duygusuz olabilir? Ayrıca daha ne kadar bencil olabilir dedikçe Şunkin beni şaşırtmaya devam etti. Hikayede ki diğer ilginç karakter Sasuke... Bir adam bir kadını ancak bu kadar sevebilir ve saygı duyabilir. Şunkin için gözlerini kör eden Sasuke daha ne kadar ileri gidebilir ki zaten? Onun bu saplantılı sevgisine anlam veremedim. Hastalık boyutunda olduğunu düşünüyorum.
Dövme, hikayesi etkileyici ancak üzerine uzun uzun düşünülecek bir hikaye değil. Kirin, klasik bir hikayeydi.
Ancak Çocuklar ve Ağzının Tadını Bilenler Kulübü hikâyeleri beni şaşkınlığa uğrattı.
Tanizaki'ye bir soru sorma hakkım olsaydı, bu iki hikayeyi neler düşünerek ve nasıl bir ruh hali içerisinde yazdığını sorardım.
Öykü okumayı seviyorsanız, bu kitaba bir şans verebilirsiniz. Sizi şaşırtacak ve ilginizi çekecek öyküleri var Tanizaki'nin
Galiba hayatımda karşılaştığım en ilginç hikâye kitabını okudum. Cuniçiro Tanizaki'nin 1933'de yazdığı bu eserin bu kadar şaşırtıcı olabilmesini neye bağlamak gerekir, gerçekten bilmiyorum. Çevirmen Oğuz Baykara, Sunuş yazısında Tanizaki için "gelmiş geçmiş bütün Japon yazarlar arasında edebiyatı "ölüm"den ve "öğretiler"den bağımsız olarak beş duyuyla kavrayan tek yazar" şeklinde bahsediyor. Ben de bu ilginç yazar hakkında bu sunuştan bilgiler vereyim:
Tanizaki 55 yıl boyunca yazmış, geriye 28 ciltte toplanan roman, öykü, deneme, makale ve şiirler bırakmış. Tanizaki yazı yazmaktan sağ kolu felç olduğu zaman bile yazmaya devam etmiş, hatta yazamadığı zamanlar romanları sözlü olarak yazdırmış. Yazarın edebiyat hayatı kabaca ikiye ayrılıyor; batıya duyduğu derin hayranlık ve ardından Japon kültürüne yönelik sadakat dönemi. Bu kitabın da dahil olduğu ilk dönem eserlerinde sapık, şeytani cinsel duyguları işlediği düşünülüyor; ancak Baykara yine beş duyunun altını çizerek aslında yazarın insanı insan yapan bütün erdem ve kusurları hiç birşeyi inkâr etmeden paylaştığını söylüyor.
Kitaptaki beş hikâye de birbirinden ilginç. İlk hikâyede "müşteri"lerine eziyet etmekten hoşlanan bir dövme sanatçısını okurken, "Kirin "adlı ikinci hikâyede Konfüçyüs'ün "isterdim insanoğlu aklı mantığı bile/ ama serde kadın var, mantık bile nafile" sözlerinin bir anlamda hikâyesi anlatılıyor. Kitapta en sevdiğim öykü olan "Çocuklar" gerçekten irkiltici bir çocuk oyunları hikâyesi. Bir hikâye kitabının içerisine roman sığabilir mi, böyle birşey mümkün mü derseniz, kitaba adını da veren "Sazende Şunkin" kesinlikle bunu başarıyor: burada Şunkin adında bir kadın müzik hocasının ve onun hem sevdiği hem de öğrencisi olan Sasuke'nin hayatını öğreniyor, ve bu hikâye - roman sürerken hem
Cuniçiro Tanizaki, çok sevdiğim bir yazar.Tanizaki, 79 yaşında hayata veda ettiğinde, çok farklı türlerde yazılmış, yirmi sekiz ciltte toplanan büyük bir eserler bırakmış.Yazmaktan hiç vazgeçmemiş.Felç olduğu zaman bile romanlarını sözlü olarak yazdırmış. Sazende Şunkin, içinde beş öykü barındıran bir öykü kitabı.
Tensel aşkı, erotizmi bu kadar kapsamlı bir şekilde eserlerine taşıyan başka bir Japon yazar var mı, bilmiyorum.
Tanizaki'ye göre cinsel arzular içgüdeseldir, hiçbir kural, töre tanımaz.
Sazende Şunkin'de yer alan Çocuklar öyküsündeki oyun oynarken arkadaşlarına acı vermekten hoşlanan çocuk karakterin bu acı verme tutkusunun arkadaşlarına da bulaşması çok etkileyiciydi.Ağzının Tadını Bilenler Kulübü ise gerçeküstü, gerilim dolu bir öyküydü.
Gerçi Tanizaki öykülerinde o gerilim hep var.
Cuniçiro Tanizaki' azıcık haksızlık etmişim sanki...
Bu okuduğum dördüncü kitabı ve bu acayip adamdan epeyce hoşlandım.
Şu an bitirdiğim kitap öykülerden oluşuyor. Öyküler biraz uçuk biraz kaçık, ancak insanca.
Uzun uzun bir inceleme yazmadan diyebileceğim tek şey mutlaka okuyun. Japon yazarları sevmekle birlikte bu öykü kitabı ile hayranlığım bir kat daha arttı. Birbirinden farklı özgünlükte , kurgusu ve gözlem gücü çok yüksek hikayeler okuyucunun zihnine kazınıyor. Japon kültürü yanında sadizm esintileri hissedilse de rahatsızlık vermiyor. Özellikle bir kaç hikaye roman olacak derinlikte ve ilginçlikte (Şazende Şunkin buna örnek ) …
Edebiyat olarak dili ve anlatımı oldukça başarılı. İyi ki okumuşum dedirten kitaplardan .
Japon edebiyatından içinde uzun öykülerin bulunduğu mükemmel bir eser.Özellikle kitaba ismini veren sazende şunkin öyküsü çok etkileyici.Aşk,sadakat,sadistlik derecesine varan bir bağlılık ve davranışlar bütünü ile sonunda yapılan o anlatılmaz fedakarlık o dönemin kültürüyle çok güzel işlenmiş.Tavsiye edilir.
Duyulara hücum eden etkileyici öyküler!
Junichiro Tanizaki'den okuduğum ilk kitaptı. Dili son derece yalın ve akıcı. Elbette bunda çevirmenin de hakkını teslim etmek gerekir.
Öykülerin konusuna gelirsek, gerçekten insanı şaşırtan fakat "insan olmak" hasebiyle hepsinin gerçek bir yere dayandığını içten içe anladığınız enteresan öyküler. Gözleriniz satırları hızla takip ediyor. Yazar, duyulara ve iç güdülere yönelik sınırları zorlayan dünyalar kuruyor. Öykülerini, okuyucuyu zorlamadan, rahatsız etmeden hatta "edebiyat yapmadan" anlatmayı başarıyor.
Yorumlarda en çok, kitaba da ismini veren Sazende Şunkin adlı öykünün sevildiğini gördüm. Ancak bence fazla uzatılmış ve hissi o kadar da güçlü bir öykü değildi. Buna rağmen teknik açıdan biyografik bir anlatım kurarken oldukça sağlam inşa edildiğini belirtmek gerekir. Kitapta benim favorilerim ise Çocukluk ve Ağzının Tadını Bilenler Kulübü oldu.
Uzak Doğu edebiyatının güçlü bir öykücüsüyle tanışmak isteyenlere tavsiye edilir.
Bu kitap Japon edebiyatından okumuş olduğum dördüncü kitap oldu ve Japon edebiyatına ilgim daha da arttı. Uzakdoğunun kendine has havasını fazlasıyla hissettiriyor kitap.
Kitapta Dövme, Kirin, Çocuklar, Sazende Şunkin ve Ağzının Tadını Bilenler Kulübü olmak üzere beş hikaye bulunmakta. Ağzının Tadını Bilenler Kulübü dışındaki hikayelerin genel olarak teması sadomazoşizm olarak tanımlanabilir. Ağzının Tadını Bilenler Kulübü ise yemek yeme zevkinin nerelere gidebileceğini anlatan ve son hikaye olarak bu kadar sadomazoşist hikayeden sonra insanı meraklandırıp, geren bir yapıda. Bence iyi bir senaristin elinde çok acayip yerlere giden derinlikli bir gerilim filmi olabilir.
Kitap, insana yeri gelince çocukların bile aslında şiddete ne kadar eğilimli olabileceğini sorgulatıyor. Kitabı okumadım ama konusunu bildiğim kadarıyla 
Sineklerin Tanrısı akıllara gelebilir. Bundan dolayı dünyadaki en tehlikeli canlı insan derken sanırım bir abartı olmadığı malumdur. Kitabı değişik bir şeyler okumak isteyenlere tavsiye ederim ama sadomazoşizm deyince günümüz kan revan filmleri tadında bir şey beklemeyin. Okunamayacak kadar rahatsız edici bir yanı yok hikayelerin.
Bu kitaptan dolayı sadomazoşizmi biraz araştırınca isim babalarının da iki edebiyatçı olduğunu gördüm. Fransız yazar 
Marquis de Sade ve Avusturyalı yazar 
Leopold von Sacher-Masoch Özellikle de 
Kürklü Venüs kitabı mazoşizmin başyapıtı olarak görülüyormuş.
Sineklerin Tanrısı akıllara gelebilir. Bundan dolayı dünyadaki en tehlikeli canlı insan derken sanırım bir abartı olmadığı malumdur. Kitabı değişik bir şeyler okumak isteyenlere tavsiye ederim ama sadomazoşizm deyince günümüz kan revan filmleri tadında bir şey beklemeyin. Okunamayacak kadar rahatsız edici bir yanı yok hikayelerin.
Bu kitaptan dolayı sadomazoşizmi biraz araştırınca isim babalarının da iki edebiyatçı olduğunu gördüm. Fransız yazar Marquis de Sade ve Avusturyalı yazar Leopold von Sacher-Masoch Özellikle de Kürklü Venüs kitabı mazoşizmin başyapıtı olarak görülüyormuş.
Bu kitap kimi uzun kimi kısa, beş adet öyküden oluşmakta ve içlerindeki en uzun ve benimde en beğendiğim öykü olan Sazende Şunkin kitaba ismini vermekte. Bana kalırsa Sazende Şunkin roman olarak basılabilirmiş çünkü hem sayfa sayısı hemde içerik olarak öyküden çok roman havasındaydı.
Diğer öykülerin isimleri de şu şekilde: Dövme, Kirin, Çocuklar, Ağzının Tadını Bilenler Kulübü.
Kitapta ki tüm hikayelerin uzak doğu kültürünü fazlasıyla yansıttığını, içeriklerinde garip olaylar ve gerilimler barındırdıklarını söyleyebilirim. Eziyete katlanan, alışan ve zamanla eziyet edeni seven, sadist, mazoşist eğilimli karakterler oldukça fazlaydı. Kirin isimli öykü Konfüçyüsü anlatan masal tadında bir öyküydü. Çocuklar isimli öykü ise çocukların içinde ki suça meyilli karanlık tarafı anlatmaktaydı. En absürd ve bence en eğlenceli öykü, son öykü olan Ağzının Tadını Bilenler Kulübü idi. Sıkıldığım yada beğenmediğim öykü olmadı içlerinde. Hatta kitabın bitmesine üzüldüm bile.
konfucyus hikayesi kadın düşmanı cinsiyetçi, son hikaye luis bunuel'in en sevdigi filmlerden marco ferreri'nin la grande bouffe'unu hatırlatıyor.
ve gene saçma bir çeviri... allahlar, allah bilirler, inşallahlar vallahiler havada uçuşuyor japonlar müslüman olmuş haberimiz yok.
Reklam
Yazar Hakkında
Cuniçiro TanizakiYazar · 13 kitap
Jun'ichirō Tanizaki, 1886’da Tokyo’da doğdu. İlk öykülerinde Edgar Allan Poe ve Fransız Dekadanlarından etkilendi. Tokyo’dan daha tutucu bir bölge olan Osaka’ya yerleştikten sonra geleneksel Japon güzellik ideallerini araştırmaya yöneldi. En iyi romanlarından Bazıları Isırgan Sever (1929). Kendi değerlerindeki değişimi yansıtıyor, geleneklere bağlı Osakalı bir ailenin öyküsünü anlatıyordu. 1932’de, klasik Japon edebiyatının başyapıtlarından Genci’nin Öyküsü’nü çağdaş Japonca’ya çevirmeye başladı. Bu yapıtın Tanizaki’nin üslubu üstünde büyük etkisi oldu. 1940’larda yayınlanan Hafif Kar Yağışı adlı romanında, çağdaş dünyanın geleneksel topluma yönelik saldırılarını klasik Japon edebiyatına özgü bir üslupla anlattı. 1956’da Anahtar, 1961’de Çılgın Bir İhtiyarın Güncesi adlı romanları yayınlandı. Yedi Japon Masalı adlı bir öykü kitabı ve Kaptan Şigemoto’nun Annesi adlı bir uzun öyküsü de bulunan Tanizaki, 1965’te Yugavara kentinde öldü.
