Burak
@burakce
Şu anda okuduğu kitap
Sanatçı, bir mucizeyle kendisine bahşedilen yeteneğinin bedelini ödemeye çabalayıp duran bir hizmetkârdır her zaman.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Anılar genelde değerlidir. Bu yüzden onların şiirsel renklerle süslenmeleri bir rastlantı değildir. En güzelleriyse, çocukluk anılarıdır. Geçmişin sanatsal-yeniden canlandırılmasında temel oluşturacaksa eğer bu anılar, önce bellekle biraz çalışmak, ona yardımcı olmak gerekir. Burada önemli olan o özel duygu dünyasının kaybedilmemesidir; yoksa tüm ayrıntılarıyla, en natüralist biçimde yeniden canlandırılsalar da, anılar bizde yalnızca acı bir düş kırıklığı uyandırırlar. Öyle ya, insanın içinde doğduğu ve yıllardıra görmediği evi hayal etmesiyle, onca zaman sonra bu evle burun buruna gelmesi arasında büyük fark vardır. Genelde anıların şiirselliği, onlara kaynaklık eden somut gerçeklikle yüz yüze gelinmesiyle yıkılır gider.
Benim gözümde gerçeğe benzerlik ve iç gerçeklik, olayların olduğu haliyle yansıtılmasından ziyade, duyguların olduğu gibi aktarılmasıyla sağlanır.
Bir gün, diyelim, başımızdan önemli, anlamlı bir şeyler geçti: içinde, bir fikir çatışmasını beyazperdede canlandırmaya esas olusturacak şeyler barındıran, bir filme çıkış noktası olabilecek şeyler. Bu gün, acaba belleğimizde ne şekilde yer eder? Şekilsiz, toz toza dağılan, iskeletten yoksun bir şey olarak. Bulut gibi. Yalnızca günün merkezi olayı iyice yoğunlaşarak, ağdalanarak, anlam olarak açık, biçim olarak belirgin bir hal alır, bir tutanak kesinliğiyle. Günün diğer bütün olaylarının meydana getirdiği fonda bu olay, sisler arasından seçilen bir ağaca benzer. Gerçi bu benzetme pek oturmadı, çünkü sis, pus, bulut aynı şeyler değildir. Güne ilişkin belli izlenimler bizde birtakım dürtüler, uyaranlar, çağrışımlar yaratır; belleğimizde yer eden birtakım nesneler, durumlar vardır ama bunlar belirgin çizgilerden yoksun, tamamlanmamış, rastlantıymış gibi görünen şeylerdir. Hayata dair böylesi bir duyguyu, sinemanın imkânlarıyla aktarılabilmek, ona yeniden hayat vermek mümkün müdür? Kesinlikle mümkündür! Dahası da var: Böylesi bir duygu aktarımını gerçekleştirebilme gücüne yalnızca o sahiptir: bütün sanatların en gerçekçisi olan sinema!
Sinemada benim gözümü kamaştıran, başımı döndüren şey, şiirsel bağlantılar ve şiir mantığıdır. Sanatların en hakikisi ve şiirseli olan sinemanın sahip olduğu imkânlara en denk düşeni oymuş gibi gelir bana.