Burak
@burakce
Şu anda okuduğu kitap
Bir sanatçının yaratıcılığı için en önemli koşul özgürlüktür. Bu arada özgürlüğün de göreceli olduğunu belirtmemiz gerekiyor. Sanatçının içinde yaşadığı toplumun özgürlüğünün yanı sıra kendisinin de psikolojik yapısı itibarıyla özgür olması gerekiyor. Ayrıca sinema söz konusu ise, film yapımı için gereken 'maddi özgürlük' de gündeme gelecektir. Sinema filmi, eninde sonunda onu kimin finanse ettiğine bakıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Anton Pavloviç Çehov, bir öyküde herhangi bir bölümü veya paragrafı attığımızda öykü hiçbir anlam kaybına uğramıyorsa, yahut atılan paragrafın eksikliği hissedilmiyorsa, o zaman söz konusu paragrafın herhangi bir fonksiyonu olmadığını ve mutlaka atılması gerektiğini, böyle bir pasajın öyküye yük olmaktan başka bir işe yaramayacağını söyler.
Senaryo yazarı ayrıca, diyalogları yazarken film kahramanlarının karakterlerini, sosyal durumlarını, hatta yaşları mı göz önünde bulundurmalıdır. Her karakterin kendi yapısı gereği, özgürce diyalog kurabilmesine özen göstermelidir. Senaristin film kahramanlarına kendi düşüncelerini onların ağzından söyletmeye hakkı yoktur. Türk sinemasında bu türden bir davranışı, Ömer Kavur'un kendi katılımıyla Orhan Pamuk'un senaryosundan çektiği Gizli Yüz filminde görmemiz mümkündür. Gizli Yüz'de neredeyse bütün kahramanlar 'tek bir ağızdan' konuşmaktadırlar.
A. Tarkovski, film yönetmenliği kurslarında okuduğu senaryo derslerinde diyalogdan söz ederken, insanların gündelik yaşamlarında konuştuklarının yüzde 90'ından fazlası nın hiçbir anlamsal değeri olmayan saçmalıklar, başka bir deyişle gevezelik olduğunu söyler ve insanların bilinçli olarak nadiren anlamlı bir diyalog kurduklarını savunur. Ayrıca diyalogların, filmin görselliğinin tersine işlediği sürece enformatif olabileceklerini ve daha çok değer kazanacaklarını iddia eder.
Sovyet sinema kaynakları, ses sinemaya girdiği zaman.sinema dramaturglarının önceleri onu nasıl kullanacaklarını bilemediklerini belirtiyor. Bu yüzden sesli sinemanın ilk yıllarında senaryo yazımı için şöyle bir formül bulunmuştu: Diyaloglar dahil, sinemanın işitsellikle ilgili kısımları özelbir sütun içine alınmıştı. Senaristler böyle yapmakla, sanki yapıtlarına tecavüz eden yeni ve yabancı bir doğayı belirtmiş oluyorlardı. Böylece senaryo yazımında filmin görsel ve işitsel yönleri, belirli bir süre birbirinden kalın bir çizgiyle ayrılmıştı.