Buse Oktar
@buse_oktar
Bursa
543 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın puanı bende beş üzerinden üçtü açıkçası. Ta ki yazarın sonsözünü okuyana kadar. İlk olarak düşündüklerim bu kitabı ne kadar sevsem de diğer türevleri gibi (örn. kütüphanesi, kitabevi, kitap kurdu, kitaplığı vs. gibi kitaplar üzerine şekillenmiş rahat bir şeyi yazıyor olmanın kolaylığından bahsediyorum, belki de ticari kaygısından…) olduğunu üzülerek düşünmek ve diğer bir puanda istediğim şeyleri görememekti. (Bunu yazarsam spoiler olacak diye pas geçiyorum.) Ama sonsözü okuyunca fikrim tamamen değişti ve beş üzerinden dört diyebilirim kolaylıkla. Çünkü yazarın bu kitabı yazarken neyi amaçladığını çok iyi bir şekilde anladım. “Yani ben, okumak istediğim hikayeleri yazmak istiyordum.” Hwang Bo-reum bir mekanda farklı karakterleri gözlerimizin önüne getiriyor ve hayaller, iş, evlilik, ilişkiler, bağlar gibi pek çok konuyu bu karakterler ile sakin bir şekilde düşünmemizi sağlıyor. Ve kitaplarında tam olarak bu noktada ki yardımlarını tekrardan bizlere hatırlatıyor. Eğer kitap okumayı hiç düşünmeyen/ bir şekilde okumayan birinin eline bu kitabı tutuştursalar o kişiye pek çok şey katacağından emin olduğum sımsıcak bir roman. Ne daha azını ne daha fazlasını vaat ediyor. Yalnızca bizi sımsıkı kucaklıyor.
Deborah Levy’nin yazdıkları yabancı yayınevlerinin kapakları sayesinde gözüme çarpmıştı ve türkçeye çevrildiklerini bilmiyordum. Çevrilmiş olduğunu görünce yapıştım haliyle. Gönül isterdi ki bu serinin ilk kitabı da 2 ve 3 gibi yeni basım olsun ve üçü birden bir set halinde kitaplığımda dursun. Ama maalesef ilk kitabı çok daha önce bu şekilde basıldığı için bir tık yabancılık çekmedim desem yalan olur. Çünkü bir kitabı alırken kapağı yüzde yüz umursadığım etken olmamakla birlikte ilk gördüğümüz şey daima kapağı olduğu için bir şekilde estetik algımıza uysun diye bekliyoruz. Ama gelgelelim bu kitap beklentimin o kadar üzerinde çıktı ki kapağına bakmadan okuyun, okutturun derim. Deneme/Anı şeklinde ilerleyen bu kitap yazarın hayatın yol haritasını çizerken bir yandan o izleri bize takip ettiriyor ve o izlerden kendimize bir yol bulduruyor. Mesela Levy feminist bir yazar olarak tanımlandığı için kadın olmak üzerine sık sık düşündürüyor bizi, yazar olmak üzerine, aile bağları üzerine, savaş üzerine… hayatın nice noktasına incelikle, kalemiyle su gibi dokunuyor, akıp gidiyor kitap…
Bayadır kitap incelemesi yazmıyordum, bu kitap vesilesiyle yapmış olacağım sanırım. Bayadır öykü okumuyordum o anlamda öykü okumak iyi geldi ama kitap ne ismine uyuyor ne cismine. Can Yayınları’ndan kötü bir çeviri çıkacağını düşünmüyorum ama yarım yamalak bir şeyler demeye çalışmamıştır Babel’de nihayetinde. Çevirisi zor bir kitap olmuştur belki ve bizlerede ancak bu şekilde ulaşabilmiştir kimbilir. Savaşı anlatan öykülerdi her biri ve bu bir rus romanı olsa derinlemesine betimlemelere boğulacağımız için çoğu detayı kafamızda konumlandırabiliyorduk. Ama şu an bu küçücük öykülerde elimizde sadece birkaç isim ve olay var bazen giriş-gelişme-sonuç çizgisini bile yakalayamadım. Beğenmedim veya beğendim demek güç bu yüzden.
Vüs’at O. Bener’le dan diye tanışmaya çalıştığım için biraz buruk kaldı öyküleri belleğimde. Kimisini öyle sevdim kimisini öyle boş bıraktım ki içimde muhakkak geri dönerek bir şans daha vermeliyim bu kitaba. Ki zaten öyle öykülerini direkt okuyarak sindirmesi zor bir çırpıda değil ara ara açarak birkaç öykü eritmeliydim kanımca.
Sonunda bitirdim. O da beni bitirdi. Çok faydalı ve ufuk açıcı bulmakla birlikte, Geçtan’ın taraflı ve cinsiyetçi söylemlerinin olduğunu hissettim. Bu belki de bazı yerlerin benim yaralarımı deştiğinin göstergesidir diye düşünüyorum bu yüzden ara ara bu konuların üzerine gideceğim ve bu kitaba mutlaka tekrardan bir göz atacağım. Ama öncelikle Geçtan’ın geçtiği isimlerden, yerlerden bir nebze olsun geçerek…
