Miyase Sertbarut'un büyüklere romanı. Çocuk kitaplarını ayrı severdim. Piper Pa-25 ile yine çocuk oldum. Gökyüzünü, maviyi canlandırdım yeni yaşımda. Çok sevdim seni Anış. Bir hayal bir bedende can buldu. Ne çok anlam biriktirdin, sakladın, sevdin. Ne “çok” şey oluverdin. En başta hep çocuk kaldın. Küçük kalbinde büyük umutlar, fırtınalar büyüttün. Hem çok şey bekledin hemde karşılıksız olduğunu aklında bir yerlerde tutsan bile hayaline inandın. Sevmenin, sevilmenin acı gerçeğini yaşadın. Ama bir tek sen, kendin taşıdın omuzlarında hayalini. Hayalin senin gerçeğindi. İnanmayı, sevmeyi, vazgeçmemeyi ve bir bedene, bir ruha neler sığabileceğini gösterdin. Maviye tutundun. Okurken yüreğimde can buldu gökyüzü. Aynı gökyüzüne seninle aynı baktığımızi fark ettim. Anış, beklenmedik bir anda umutlarına su serpen kendince onun sevgilisi Semih Kaptan’ın gelişiyle kendi hayatını yeşertti. Sonucunu pek düşündüğünü sanmıyorum. Hayalinin biteceğine, bir gün sona ereceğini de. Tam tersi hep bekledi. Kaptan bir umuttu. Kalbinde, satırlarında sakladı. Onun geleceği günü sadece beklemekle geçirmedi hayatını. Adım adım yürüdü. O hep kaçmak istediği kozasına arkasını döndü, kendi kuracağı hayatına koşar adımlarla ilerledi. Kalbi hep eksikti, yarımdı. Ama en önemlisi onun anahtarı, Kaptandı. Ona tutunarak, sarılarak başardı, okudu, büyüdü ve büyümenin o kaçınılmaz sonuna geldi. Bir adım attıkça ilerliyor yol. Adımlar atıyoruz atmasına, zaman geçiyor geçmesine; bir yerlerde bir şeyler eksik kalabiliyor. Aşk, umut oluyor. Umut ettikçe aşık oluyoruz. Hepimizin bir anahtarı var; yol ilerlerken, adım atarken, yanımızda taşıdığımız.