buse
@buseball
26 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Durağan ilerleyen, anca son sayfalarda bir patlayış anı gördüğüm bir kitap oldu.
Belki ben dikkatsiz okumuşumdur ama son sayfalara kadar ters köşeyi fark edemedim:)
Ters köşeyi fark ettiğimde de beni tam anlamıyla içine çeken bir kitap oldu.
İster istemez Alicia ile empati kurup, üzüldüğüm yerler oldu. Sanırım Alicia ile ilgili daha farklı bir son hayal etmiştim.
Resimler üzerinden betimlemeler da ayrıca hoştu, yunan esintisi de ayrı bir etkiledi.
Biraz sabırla okumanız gereken bir kitap, sonunda yeterince tatmin ediyor.
Keyifli okumalar dilerim!
Reklam
Kitap çok popüler olunca okumak kaçınılmaz oluyor :) (spoiler olabilir, dikkat!)
Açıkçası ben abartılmış bir popülerlik olduğunu düşünmüyorum. Aksine sürükleyici, sıkmayan, yormayan bir kitaptı. Çoğu incelemede geçtiği gibi bende bir patlama anı bekledim. Fakat Juniper’ın karakteri gereği böyle bir patlama anı göremeyeceğimizi anladım.
Kitapta geçen her iki yazarında eksiklikleri ve kendince haklı yanları eşit ölçüde geldi bana. Ne tam anlamıyla Juniper’a üzülebildim ne de Athena’ya. İkiside hırsları uğruna gözü dönmüş yazarlardı.
Şahsen uzun zaman sonra beni bu kadar içine çeken bir kitap olmamıştı, yazarın dilini beğendim.
Müthiş farklı bir konusu ya da edebi eser diyeceğimiz kadar büyük bir konusu yok ama günümüz edebiyatı için keyifle okunacak bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Son olarak kitabın bitiş kısmı sanki bir devam kitabı gelecek gibi hissettirdi çünkü tam olarak bir ortaya çıkış görmedik ek olarak Juniper’ın yeni kitaplarını okuyacağız gibi hissettirdi :) keyifli okumalar.
Yüzümde sıcacık bir gülümseme bırakan bir kitap oldu :)
Okurken ister istemez kendi hatalarımı, kendi yol ayrımlarımı düşündüm. Acaba en ufak bir şeyi bile farklı yapmış olsaydım daha farklı mı yaşardım? Bir an aynı Nora gibi kendi hayatımın alternatif versiyonlarını görmek istedim. Neleri kaçırdığımı belki de nelerden kurtulduğumu…
Fakat bu kitap bana pişmanlıklarımız ile ilgili çok şey kattı. Belkide pişmanlık sandığımız çoğu şey kurtuluşumuzdur, bir başkasının kurtuluşudur. Ya da kendimize ait sandığımız çoğu pişmanlık başkalarını memnun edemediğimiz hissidir. Fakat neyi seçersek seçelim, hangi yola gitmek istersek gidelim ve nereye kaçarsak kaçalım kendimizi hep olduğumuz yerde buluruz. Çünkü olduğumuz yer hem başlangıcımız hemde sonumuz olabilir. Bunu sadece şuanki kendimiz belirleyebiliriz ne geçmiş ne de gelecek :)
Üstüne çokça konuşulmayı hak eden, çokça ders çıkarılabilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Hayatın karmaşasında boğulan ve keşkelerle yaşayan her insanın okuması gerektiğini düşünüyorum, tavsiyemdir :)
Aşk’ı ilk okuduğumda ortaokuldaydım. Küçücük yaşıma rağmen bile beni öyle etkilemiş, öyle tefsiri altında bırakmıştı ki… Seneler sonra tekrar aklıma düştü Aşk, bu sefer yetişkin bir kafayla okumak istedim.
Hâlâ aynı duygular, hâlâ aynı hisler…
Nereden başlasam, nereden anlatsam bilemiyorum; her bir satırı ayrı güzel, her bir cümlesi ayrı özeldi.
Aşk iki zaman arasında geçiyor fakat bir ortak noktaları var: Aşk.
İki farklı zaman dilinde de Şems’ini bulan Rumi…
İster istemez bir huzur dünyasına çekiliyor, ister istemez bir maneviyat duygusuna kapılıyorsunuz. Şems’i çok sevdim, çok benimsedim. Her insanın hayatında bir Şems olmalı diye düşündüm. Her Rumi bir gün Şems’ini bulmalı…
Ella belki de hepimizin rahatlıkla empati kurabileceği birisi, hiç görmediği için yok sanıyor aşkı. Ama bir gün öyle ansızın görüyor ki daha da hiç unutamıyor.
Bu dünyaya kapılmışken, kolay kapmak istemiyorum o yüzden Şems ve Rumi’yi daha yakından tanımak istiyorum. Araştırıp, okuyup daha çok tanımaya çalışacağım bu güzel insanları.
Bence Aşk’ı herkes okumalı, Aşk’ı herkes benimsemeli. Su gibi bir kitaptı, aktı geçti.
Aşk’la kalmak dileğiyle, keyifli okumalar :)
“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.”
Kitabın hem en meşhur hem de en sevdiğim sözü ile başlamak istedim. Şimdi bu sözü okumak ne kadar da ağır hissettiriyor… Belki de bütün bir kitabı özetleyen bir paragraf bile denilebilir.
Bir süredir okuduğum bir kitap olduğu için bittiğinde bir boşluğa düşeceğimi biliyordum fakat beni bu kadar üzeceğini hiç tahmin etmediğim bir kitap oldu.
Öncelikle ilk defa Orhan Pamuk okudum ve diline hayran kaldım. Oldukça akıcıydı. Ayrıca zekasına ve hayal gücüne de hayran kaldım. Kitabı okurken ister istemez ‘acaba gerçek bir hikaye mi’ diye düşünüp durdum. Fakat Pamuk’un da dediği gibi hayatımızın içinden, tanıdık bir hikaye.
Kemal’e ilk başlarda çok kızıyor ve sevgisinin gerçekliğinden asla emin olamıyordum. Fakat sonlara doğru Kemal’e şefkatten başka hiçbir şey hissedememeye başladım. Kemal ve Füsun içten içe hep mutlu olmalarını istediğim bir ikiliydi.
Kemal’in Füsun’a duyduğu aşk beni korkutmadı aksine sonlara doğru eşyaları biriktirmekle ne iyi yapmış demeye başladım.
Bir gün müzeye gidip, romanı görerek okumayı da çok isterim :)
Kemal ve Füsun benim için modern zamanların Leyla ve Mecnun’u gibiydi, bende çok büyük etki bıraktılar. Nasıl Orhan Pamuk Kemal’i benimsediyse aynı şekilde bende Masumiyet Müzesi’ni çok benimsedim.
Belki tekrar tekrar okunacak bir kitap değil ama herkesin okumasını isteyeceğim bir kitap.
Herkese iyi okumalar!
