Sanki tamamlanmamış bir şeyler var gibi. Bir şeyler yapsam bu şeyler tamamlanırmış belki ama yapmıyormuşum gibi. Çünkü eksiğin ne olduğunu bilmiyormuşum gibi. Bilsem, sürecin ihtimalinden korkup kendimden saklıyormuşum gibi. Geç kalışa da benzeyen biraz. Bir yorgunluk biçimi.
İnsanlarla konuşmayı bırakalı epey zaman olmuştu. Artık yazmak da gelmiyor içimden. sessiz, tenha bi kıyıya oturdum, bakışlarımla dalgalara anlatıyorum içimin ağrısını. Bir şey söylemem gerekmiyor. Anlıyor musun diye sormam gerekmiyor. Sonrasız, beklentisiz, dümdüz bakıyorum öyle