BUSE GÖKÇE
@busegokce
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Stefan zweig duygu ve düşünce dünyamı geliştiren, değiştiren ve okudukça kabuğuma çekildiğim, kendimi gördüğüm bir kalemi var.
Eserlerindeki psikolojik tahliller, İnsanın zihin altı yolculuğu, hümanist yapısı, Kadın Karakterlerin duygularını tasvir ediş biçimi, onun üslubu, duyguyu okuyucuya inanılmaz derecede iyi geçirmesi zweig'a hayran olmamı sağladı.
Korku adında ki bu muhteşem eserinde ise okuyucu olarak bu sefer, Korku'nun uykudan uyandırıcı etkisini gördüm.
Irene adındaki baş karakterin dışarıdan baktığımızda şehrin en ünlü avukatlarından biriyle evli olup iki çocuklu, zengin, mutlu mesut bir hayat yaşadığını görüyoruz ama insan sıkılan bir varlık olduğu için ırene da monoton giden hayatından sıkılıp piyanist bir beyle aşk yaşamaya başlıyor. Bir gün aşığının evinden çıkarken bir kadına yakalanıyor. kadın her şeyi bildiğini ve istediklerini yapmazsa kocasına anlatmakla tehdit ediyor. Irene panikleyip korkuya kapılıyor ve şantajcının istediklerini yerine getirmeye başlıyor. foyasının ortaya çıkması durumunda bütün hayatının mahvolacağına, kıymetini bilmediği ama bu duruma düşünce ne kadar kıymetli olduklarının farkına vardığı ailesini kaybetmesinin korkusunu yaşıyordu.
Irene tattığı bu korkuyla uyanıp, yaşadığı buhranlar anlatılmakta. Bir yerden sonra canına tak ediyor ve cezasını çekip bu belirsizlik halinden kurtlumak istiyordu. Çünkü belirsizlik hâlinin insan'ın üstünde yaptığı baskı ve işkence cezadan daha kötüdür.
"Talihin şımarttığı, ailesinin nazlı büyüttüğü, paraca sıkıntıda olmadıkları için her dileği gerçekleşmiş biri sıfatıyla karşılaştığı hüsranın ilk sıkıntısı ona pek ağır gelmişti"
“Belki de... Utançların en büyüğü... İnsanın kendine en yakın bildiği kimselere karşı duyduğu utançtır.”