Bahriye Yılmaz

Bahriye Yılmaz
@bushtit
Üleşiyor şeytanlar, nehirleri içimde Hoşt köpekler deyip de kafayı dağıtamadım
İnsanı sadece biyolojik bir varlık olarak göremediğimiz, onun varoluşuna çeşitli yüce anlamlar yüklediğimiz için, gövdeden akan kanın, can denilen şeyi çekip almasını, dolayısıyla o kişinin ölmüş olmasını bir türlü kavrayamadığımızı düşünüyorum. Hayvanlar ölümü anlıyor ama insanlar anlayamıyor. Can denen şey, her türlü yaralanmaya, berelenmeye açık hâldeki insan bedeninden bir saniyede çıkıp gidiveriyor ve insanlar bunun sonucunda aklını kaçıracak kadar sarsılıyorlar.
Sayfa 16
Reklam
Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma, ama sonunda yine kendimden nefret ederdim.
Sayfa 42
Edebiyat
Aşk en kötü bencillik.. dirsek çeviriveriyorsunuz dünyaya.. zavallı insanlara, güzel insanlara, insanların yaralılarına, vurulmuşlarina, iyilerine, üstünlerine. Hatta sevdiğinizin yaralarına, berelerine bile. Bütün meseleler dümdüz.. küçük mü küçük her şey; varsa aşkımız, yoksa aşkımız. Tiksiniyorum aşktan.
Sayfa 190
Edebiyat
Öyle efendim, öyle... yanıltıyor aşk. Sonra en ağır, en ciddi.. yazık, en güzel duyguları hafife aldırtıyor, kendisinden ayrı bütün güzellikleri.. değerleri atlatıyor. Halbuki dünyada bir o yok..
Sayfa 190
Edebiyat
"Ben varken ölüm yok, o gelince de ben olmayacağım."
Sayfa 185
Edebiyat
Reklam