Büşra
@busrad96
10/10
11 günde okudu
·2022 15. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Meleknaz'ın bebeğinin iki gözü de belki dünyadaki kötülükleri görmemek için doğuştan kapatılmıştır diye düşündüm bu kitabın her satırını okurken. Umudunuzun hepsini kaybederseniz nefret dolu bakarsınız diyen Livaneli, belki de ona biraz olsun umut vermiştir gözlerini, kendi kanının tadına doyamadan yiyen ve üstüne sarhoş olan insanlığın haline kapatarak. Kitabın sayfalarını her çevirişimde Nergis'in ya da bütün Nergislerin ve hatta Hüseyinlerin '' Ben bir insandım!'' sesi yankılandı durdu. Televizyonun düğmesini kapatınca sorun bitiyor da ya da Livaneli'nin '' İnsan her acıya bir sorumlu bularak rahatlama yolunu '' seçiyor da işte toprağın altına gömülen Nergis gibi ya da susuzluktan can veren insanların içindeki o çığlıkların yankıları aynı Hüseyin'in arkadaşının hissettikleri gibi insanın kafasının içine işliyor. Yedinci gün dinlenen kim ve neden dinleniyor, marullar sadece salatada mı güzel, mavi sadece yazın mı umut verir bilmem ama deve o dikeni çoktan buldu , yedi, tüketti ve öldü fakat o hala kendini yaşıyor sanıyor aynı insanlık gibi.
... Belki de her insan kaderini birlikte taşıyordur dedim kendi kendime. Hani Kavafis'in " şehir ardından gelir" dediği gibi.
...Gözlerinde karanlık bir nefret okunuyordu, bana bile öyle bakıyordu. İnsan umudunun bir kısmını kaybederse üzgün görünür ama tamamen umutsuz olunca , böyle olur.