Büşra
@busrraaak
boşlukların ve terk edilmişliklerin koleksiyoncusu
72 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ben seni kalbimin hafızasıyla hatırlıyorum Osman
Ayrılık ve vedayla ilgili şeyler okumaktan kaçınsam da elimden bırakamadığım bir kitap oldu. Yazıları okurken hem üzüldüm hem de derin bir bağ kurdum. İnsanı üzse de bir şekilde iyi hissettiriyor.
Yazarın da söylediği gibi, insan hüzünlenirken bir yandan da içindeki duygularla yüzleşiyor.
Okurken hüzünlendim ama bir yandan da o duygularda kaybolmayı sevdim. Eğer duygusal ama derin bir hikaye arıyorsanız bu kitabı sevebilirsiniz.
“Gerçekler çoğunlukla acı, her zaman özgürleştiricidir. Bak,sana felsefenin temel ilkeleriyle konuşuyorum. Ben o kayayı sırtımda taşımak yerine, önüme koydum heykel gibi yontuyorum. Bir şeye benziyor mu bilmiyorum ama eserimle gurur duyuyorum Osman.”
Reklam
Ben sevgiye hasretim, sevgi uzakta
"Her gün gövdemde büyüyen hüznümle
kimselerden habersiz eskiyen
yüreğimin yasını tutarım."
Hüznünü sevdiğim, hüznümü sevdiren şair. Arkadaş Zekai Özger.
Şairin nahifliği beni çok etkiledi. Kitabın her kelimesinde hüznü, yalnızlığı, acıyı kalbimde hissettim.
Keşke daha fazla yazabilseydi.
Arkadaş'ı okuyunuz.
"Ah herkes susuyor
hiç kimse bilmiyor içimin yangınını."
"Selim gibi, günlük tutmaya başlayalım bakalım.Sonumuz hayırlı değil herhalde onun gibi.
Kimse dinlemiyorsa beni -ya da istediğim gibi dinlemiyorsa- günlük tutmaktan başka çare kalmıyor.Canım insanlar! sonunda, bana, bunu da yaptınız. "
Oğuz Atay okuyup da onu içselleştirmemek mümkün değil gibi geliyor bana. Tutunamayanlar'la birlikte yazarla aramda derin bir bağ kurmuştum, Günlük'le birlikte bu bağım güçlendi diyebilirim.
Kitabı genel olarak sevdim. Bir yazarın günlüğünü okumak -Oğuz Atay'ın günlüğünü okumak- bana çok özel hissettirdi. Eserlerinin ve karakterlerinin oluşumunu her ayrıntısıyla okuyabilmiş olmak çok güzeldi.
Oğuz Atay Tutunamayanlar romanından Selim'e atıfta bulunarak başlıyor günlük yazmaya. İlk kitabı olan Tutunamayanlar'ın yayımlanmasından sonra diğer yazmak istediği kitabı olan Tehlikeli Oyunlar' dan bahsediyor. Sevgi ve Hikmet karakterlerinin oluşumunu, onların iç dünyalarına dair düşüncelerini yazıyor. Özellikle Hikmet'in çevresindeki insanlardan sıkılmış olmasından, hayat ile hayal arasında sıkışıp kalan, hayatının her anında düşünen, sorgulayan, iç huzursuzluğunu benimseyen biri olduğundan bahsediyor.
Daha sonra meşhur Albay Hüsamettin Bey karakterini anlatıyor.
Yazdığı tek tiyatro metni olan Oyunlarla Yaşayanlar hakkında da detaylı ve derin bilgiler var. Hatta bu bilgiler Oyunlarla Yaşayanlar kitabının taslağı niteliğinde diyebilirim. Okurken oyun nerede bitiyor gerçek hayat nerede başlıyor anlayamıyorsunuz, karakterler dahi anlayamıyor.
"Unutmayın ki azizim hayat da bir oyundur."
Babama Mektup hikayesi için yazdığı notlarını ve tedavi sürecinde bile hala tamamlayamamış olduğu kitaplarını düşündüğünü okumak beni en etkileyen kısımlar oldu.
Günlük'le birlikte Canım Oğuz Atay'a veda ediyorum. Keşke daha fazla yazabilseydi, daha fazla
İnsan, her şeye geç kalandır.
"Anlamadığın dilde söylenmiş bir șarkıyı dinlediğinde boğazın düğümleniyorsa, sözlerinin vedayı anlattığını düşünüyorsun hep. Kalbini acıtan her sesin veda sözleriyle dolu olduğuna inandın. Ancak bir vedalaşmanın insanın içini bu kadar acıtabileceğini düşünüyorsun çünkü. Buna hakkın var. Son zamanlarda ne kadar çok vedalaştın. Her seferinde
biraz daha ustalaşacağını, hüner sahibi olacağını, maharetinin artacağını düşünüyordun, yanıldın. Yine gözlerin doluyor, kendini tutmaya çalıştıkça gözlerinde biriken yaş artıyor, yine konuşmakta güçlük çekiyorsun, kabuk bağlamış yaraların yeniden tazeleniyor, gökyüzü yine kâfi gelmiyor daralan nefesine. Artk kabullendin, her veda ilki gibidir,
artık biliyorsun ayrılıp giden de geride kalan da bir parça ölmüştür. "
İncelememe kitabı herkese önermeyerek başlamak istiyorum. Evet 'herkese' önermiyorum. Beni bu kadar zorlayan, kelimelerin boğazımda düğüm olduğu, göz yaşlarımı bu denli akıtan bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. Kitaplığımın karşısına geçtim ve uzun uzun baktım daha önce böyle bir kitap okumadığımı net bir şekilde gördüm.
Herkese öneremiyorum çünkü gerçekten ağır bir kitaptı, okumakta zorlandım, hem bitmesin istedim hem de daha fazla okumadan rafa kaldırmayı.
Kitapta birçok konuya dair derinlemesine yazılar okuyabilirsiniz. Aşk, hüzün, mutluluk, özlem, yola çıkamamak, yolda kalmak.. Ama beni etkileyen yazarın kitabı yazma sebebi olduğunu düşündüğüm yalnızlık duygusu. Kalabalıklar içindeki o yalnız adamın yazdıkları.
Bana göre yalnızlık yazmanın aslıdır.
yalnız olmayan insan yazamaz. Yazdıkça derinleşir derinlestikce yazarsın.
İçinde kalan son atın ölü bir şekilde sahile vuruşunu yazarak başlıyor kitabına yazar.
'Geçmişine saldırır gibi yazıyorsun' diyor bir satırında. dediği gibi yapıyor, geçmişine saldırarak yazıyor
Yalnız Seni Arıyorum
“Emin ol, dünyada hiçbir şeyden zevk almıyorum. Bütün bu tatsız günler içinde yalnız seni arıyorum.”
Yazarların mektuplarını okumak beni hep çok heyecanlandırır. Orhan Veli'nin mektuplarını buruk bir gülümsemeyle okudum.
Yazarın nahifliği, zaman zaman seçtiği kelimelerin derinliği beni duygulandırdı.Tekrar tekar okuduğum mektuplar oldu. Bazı şiirlerinin ilk hallerini de Nahit hanımla paylaşmış, onları okurken ayrı bir heyecan hissettim.
Sadece bu mektupları okuyarak bile Orhan Veli hakkında birçok bilgiye sahip olabilirsiniz aslında. Okudukça içine çeken, hüzünlendiren, nadiren de olsa gülümseten bir yaşamı olduğunu anlayabilirsiniz. Hayatının her anında aşkını tüm kalbiyle yaşamasını, olabilecek en güzel şekilde ifade etmesini hayranlıkla, hissettirdiklerini hissedemeyişini üzülerek okudum.
Bende her sayfasıyla derin anlamlar bırakan bir kitap oldu, zaman zaman kitaplığıma uğrama sebebim olan kitaplarım arasında en güzel yerini aldı bile.
"..şiire de hasret kaldım, meğerse ihtiyaçmış."
Reklam