64. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Dünkü yorgunluk, gölge gibi bedenime yapışmış, bırakmaya niyetli görünmüyordu. Şifayı mı kapmıştım yoksa stresten kasılan eklemlerimin bir oyunu muydu bu, kestiremiyordum; ama tüm kemiklerim, üzerimden ağır bir yük konvoyu geçmişçesine sızlıyordu. Eğer bu ağrının rengi olsaydı, şu an tenimin büyük bir bölümü, darbe almışçasına mora boyanırdı. Beni eve bırakırken, Serkan’a halimden bahsetmemiştim. Söylesem belki masaj yapmasını istesem çok güzel olurdu. Fakat aramızdaki görünmez ama gergin telin farkındaydım. Uzun süreli bir temasın, ikimizin de dengesini bozacağı aşikârdı. Tenimde hâlâ yakıcı busenin izi, ruhumda ise bıraktığı tuhaf sarsıntı varken, ateşe körükle gitmenin alemi yoktu.
"O da benim gibi düşünüyor mudur?" diye fısıldadı zihnimin karanlık bir köşesi. Hemen ardından gelen acımasız ses susturdu beni:
"Yapma İnci. Senin için bir milat olabilir ama onun için sıradan bir öpücüktü sadece."
Bu düşüncenin verdiği hırsla, elimdeki bıçağın domatesin üzerinde sertleştiğini fark etmedim. Zavallı domatesin suyunu çıkarana dek doğradığımı gördüğümde iş işten geçmişti.
Ne kadar ileri gitmiş olabilirdi ki?
Tekin olmayan, dibi görünmez sularda kulaç atıyordum ve boğulmadan kıyıya çıkmam gerekiyordu.
"Benden önceki hayatı beni ilgilendirmez,"
Yalancı...
"Sonuçta yakışıklı, zeki ve her hareketiyle dikkatleri üzerine çeken birisi."
Ve erkekti...
Ve gençti...
Ve güçlüydü...
Ve ihtiyaçları olabilirdi...
"Sus İnci, sadece sus!"
Şaka gibi geliyor ama inanın, bunların hepsi gerçek.
Düşünün:
Hava buz gibi.
Camiye gittiniz.
Şadırvanda abdest alacaksınız ama buz gibi su içinizi titretiyor.
Tam o anda, elinde ibrik olan bir genç yanınızda beliriyor.
“Buyurun beyefendi,” diyor.
“Abdestinizi sıcak suyla alın.”
Şaşırıyorsunuz.
Sonra gencin yakasındaki karta ilişiyor gözünüz:
“Kışın Abdest Alanlara Sıcak Su Temin Etme Vakfı Görevlisi” yazıyor.
Ya da tam tersi…
Ağustos sıcağı…
Diliniz damağınıza yapışmış.
“Şöyle buz gibi bir su olsaydı,” diye içinizden geçirirken, bir bardak uzanıyor elinize.
Suyu kana kana içiyorsunuz, içiniz ferahlıyor.
Teşekkür etmek ve eline üç beş kuruş tutuşturmak için bardağı uzatan gence dönüyorsunuz.
Ama o, parayı kabul etmiyor.
Daha da şaşırıyor ve soruyorsunuz:
“Sen de kimsin?”
“Ben,” diyor,
‘Yaz Günleri Soğuk Su Dağıtma Vakfı Görevlisiyim.’
Reklam
52. BÖLÜM
🌹 İnci🌹
Bugün oda her zamankinden daha aydınlık, sanki içimdeki taze baharın yansımasıyla yıkanmış gibiydi. Sözcükler ağzımdan birer kuş gibi kanatlanıp çıkarken, bu kez hüzne ya da gözyaşına yer yoktu. Anlattıklarım sadece güzel günlerden ibaretti. Bugün istediğim yardım değildi, mutluluğumu paylaşmaktı. Funda Hanım, zarif duruşuyla gözlerini kırpmadan dinliyordu beni. Ben ise anlatırken yorulmak nedir bilmiyor, içimdeki mutluluğu onunla paylaşıyordum. Nihayet son cümleyi kurup susmayı başarmıştım.
"İnci, duyduklarıma gerçekten çok sevindim. İkinizin adına çok mutluyum. Bak senin şeffaf oluşun Serkan’ı senden uzaklaştırmadı, aksine sana daha da yaklaştırdı. İlişkinizi daha net hale getirdi... Mutluluğu fazlasıyla hak ediyorsun ve doğru seçim yaptığını biliyorum.” Derince nefes aldı. Gözlerimin içine dikkatlice baktı ve ellerini masasında birleştirerek konuşmasına devam etti. "Şimdi sana bir şey diyeceğim ve senden sadece beni dikkatle dinlemeni istiyorum. Tıpkı senin, buraya gelip hayatının en özel, en kırılgan yerlerini benimle paylaştığın gibi… Ben de sana bir şey anlatmak istiyorum." Merak, ılık bir ürperti gibi sırtımdan aşağı süzüldü. Hafifçe öne doğru eğildim, "Peki," dedim fısıltı gibi bir sesle.
"Buraya defalarca geldin. Zorlandığın, gözyaşlarını tutamadığın anlar oldu. Ama yine de incinmişliğinle bura da var oldun, içtenlikle anlattın. Bu, senin cesaretindi. Bunun için sana teşekkür ederim."
"Ben de size teşekkür ederim, bu süreçte hep yanımda olduğunuz için."
Anlık duraksadı, söyleyeceği kelimeleri kafasında tartıyor gibiydi. Onu hiç bu halde düşünceli, stresli görmemiştim, belli ki diyecekleri önemliydi.
"Şimdi sana bir şey soracağım. Diyelim ki buraya yalnız gelmedin. Yanında en yakınını, sevdiğin arkadaşını ya da
42. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Öğle güneşinin tüm yakıcılığıyla sokağı kavurduğu saatlerde, elimde iş yerinden aldığım ürün kataloglarıyla kendimi dışarı attım. Zaman, Serkan’la geçirdiğim o büyülü sabahtan sonra sanki hızla akıp gitmişti. Aslı ile buluşacağımız evimin yakınındaki kafenin önüne geldiğimde, kalabalığın içinde yine yabancı adamın siluetini seçer gibi oldum. "Belki de mahalleye yeni taşınmıştır," diye fısıldadım kendi kendime, huzurumu kaçırmasına izin vermeyerek kafenin serin atmosferine bıraktım kendimi. İçerisi öğle molasına çıkmış insanlarla dolup taşıyordu. Neşeli uğultuların arasında gözlerim kalabalığı taradı. Köşedeki masadan, "İşte buradayım!" dercesine bir elini havaya kaldırıp sallayan arkadaşımı gördüm. Hızla yanına varıp, gecikmiş olmanın verdiği mahcubiyetle kendimi sandalyeye bıraktım. "Kusura bakma, biraz geciktim..." dedim nefes nefese. Aslı, kollarını kavuşturup sorgulayıcı bakışlarından birini fırlattı. Dudaklarının kenarında muzip bir kıvrım belirdi. "Sen misin benim gecikmelerime laf eden?" dedi, ardından çınlayan bir kahkahayla ekledi: " Ben benzetemedim ama… Serkan seni bana benzetmeye başlamış bile!” diye ekledi. Bu tespitine engel olamadığım bir kahkahayla karşılık verdim. Haklıydı; Serkan’ın hayatıma girişiyle birlikte tüm alışkanlıklarım, hatta zaman algım bile değişmeye başlamıştı.
Menüyü bana doğru uzatırken, "Ben siparişimi verdim, hadi sen de seç bir şeyler," dedi. "Bir şey yiyecek halim yok, sadece kahve içeceğim," dedim. Sesimdeki yorgunluğun ardına gizlenmiş tatlı heyecanı fark etmemesi imkansızdı. Kaşlarını kaldırıp eğlenceli bir edayla, "Vay... Demek öyle! Eniştemiz iyi bakıyor sana desene!" diye takıldı. Sözleri, kafedeki diğer insanların dikkatini çekecek diye ödüm koptu.
23. BÖLÜM
🌹 İnci 🌹
Bekleme salonunda bu kez daha sakindim. İçimdeki dinmek bilmeyen sarsıntı, yerini daha tanıdık, daha sakin bir sızıya bırakmıştı. Hâlâ göğüs kafesimin ortasında bir düğüm vardı ama o eski, her an kaçmaya hazır ürkekliğim yatışmıştı. Belki de birinin beni gerçekten, tüm sessiz çığlıklarımla duymaya niyetli olduğunu hissetmek; ruhumun çatlaklarına sızan incecik bir güven ışığıydı. Kapı ağır ağır aralandı. Adım yankılandı koridorda:
"İnci Hanım..."
İçeriye adımımı attığımda, geçen seferin aksine başımı yerden kaldırmaya cüret ettim. Geçen hafta sadece ayakkabılarımın uçlarını izlediğim bu oda, şimdi tüm detaylarıyla bana açılıyordu. Yaz güneşi, pencerelerden süzülürken odayı hem sıcak hem de ferah bir aydınlığın içine hapsediyordu. Duvarlardaki yumuşak bej tonları, insanın ruhundaki pürüzleri silmek ister gibi huzur vericiydi. Odanın tam ortasında, üzerine birkaç kitabın ve bir not defterinin iliştirildiği küçük, ahşap bir sehpa duruyordu. Sehpanın üzerinde incecik cam bardaktan usulca buhar tütüyordu. Taze demlenmiş papatya çayının hafif, uçucu kokusu havaya öyle bir sinmişti ki... Köşedeki yeşil bitki, güneş ışığına uzanan yapraklarıyla sessiz bir yaşam mücadelesinin, zarif bir hatırlatıcısı gibi duruyordu orada. Yumuşak koltuğa yerleştiğimde, yüzüm hafifçe dışarıdaki manzaraya döndü. Dışarıda Temmuz sıcağı asfaltı eritirken, bu dört duvar arası zamanın ve gürültünün uğramadığı gizli bir sığınaktı benim için. Funda Hanım, not defterini önündeki sehpaya yerleştirirken dudaklarında hafif gülümseme belirdi.
“Geçen hafta duygularınızı açıkça paylaşabildiniz İnci Hanım,” dedi sesi yumuşacık bir melodi gibi odaya yayılırken. “Bu, iyileşmek adına attığınız çok kıymetli bir adımdı. Bugün, hazırsanız eğer... biraz daha derine
22. BÖLÜM
🌹 İnci🌹
Aslı hiç pes etmedi. Ne zaman buluşsak, sohbet hangi yöne kayarsa kaysın, eninde sonunda aynı konuya dönüyordu. “Bak İnci, böyle devam edemezsin. İçine kapanıp kabuk bağladıkça daha da zorlaşıyor. Hayatı değil, kendini tüketiyorsun.” Her seferinde aynı ezberlenmiş savunma mekanizmasıyla geçiştirdim onu: “Tamam, gerçekten anlatacak gücü bulduğumda gideceğim.” Ama o, bu yalanı yutmayacak kadar iyi tanıyordu beni. Kimi zaman sitemkâr bir iç çekişle, kimi zaman şakacı bir ısrarla sınırlarımı zorladı. Bir keresinde bana öyle bir baktı ki; o bakışta ne bir söz vardı ne de bir suçlama. Sadece dilsiz bir feryat:
“Artık kendine de bana da yalan söyleme.”
En sonunda elinde dosyalarla geldi. Masanın üzerine bırakıp, parmağıyla ismi işaret ederek anlattı. “İşte, Funda Kılıç. Eğitimini yurtdışında tamamlamış, onlarca danışanı var. Sadece bir isim değil bu, gerçek bir uzman. Boşuna ısrar etmiyorum.”
“Nereden buldun ?” diye sorduğumda, yüzünde muzip gülümsemesi belirdi. “Derin bağlantılarım var, bilirsin.” Ama önüme serilen kağıtlar, hayatımın gerçeği gibi soğuk ve somuttu. Artık sığınacak bir bahanem, kaçacak bir gölgem kalmamıştı.
Ve işte şimdi... Günler süren duygusal kuşatmanın sonunda, kaldırımın tam ortasında dikilmiş, göğe doğru yükselen o binaya bakıyordum. On katlı, modern, her santimi camla kaplı ve bir o kadar da buz gibi bir yapı. Yedinci kata diktim gözlerimi. Binanın ihtişamı değil, yedinci katın benden koparacağı itirafların ağırlığı omuzlarımı çökertiyordu. Güneş ışıkları cam yüzeylerden sekip gözlerimi dağlıyordu ama başımı çevirmedim. Yıllardır hayatın sert rüzgârlarına karşı gösterdiğim o beyhude inadımla, dimdik durdum orada. Anneannemin sesi yükseldi, kulaklarımda: __“Kendinle yüzleş kızım…
Reklam
Reklam