İstanbul'un beş yüzüncü yıldönümü için Türk Evi diye yeni bir taslağa başlamıştım. İlâhlar bana yeryüzü kahramanı Promete'ye oynadıkları oyunu etmiş, göklerin güzel kızı Pandora eliyle bir sır kumkuması göndermişlerdi. Kumkumayı açmanın vebâli büyüktü, huzur ve saâdetime mâlolacaktı. Şaştım size, lâf anlamaz ilâhlar!... Sanki beni bilmezmişsiniz gibi... Bana âdemoğlu demişler. Gökteki cennetimi ben boş yere mi gözden çıkarmış olayım? Yeryüzünde egemenliğim tamam olmalı, saltanatımı kıskanırım, kendi gücümden başka varlığı yaşatmam. Hangi sır kumkuması karşıma geçip bana heybet satacak? İşte Pandora'nın kutusunu bir kere daha açtım. Her defasında olduğu gibi yeryüzüne türlü musîbetler dağıldı, hepsiyle çarpıştım, hepsini yendim. Kutunun dibinde kala kala musîbetler tortusu gibi yalnız ümit kalmıştı. Ellerim kan revan içinde yırtılarak, kutunun dibindeki ümîdi de kazıdım attım. Pandora'nın paslı teneke hâline gelmiş kumkumasına son bir tekme savurdum. Ümit! Seni ne yapaydım ben? Yenir misin yenmez misin, canlı mısın cansız mısın, tahviller borsasında değerin iner mi biner mi? Bilirim ki sen bana durmadan yarını adayarak benden bugünü uğrulayan baş düşmanımsın. Sana bel bağlayan insan kendini korkuya kaptırmış olur, korkunun ardı sıra da çekindiğine uğramak gelir. Seni bir sırça küp gibi omuzumda taşıyamam ümit! Ne kadar güzel olursan ol, işte seni taşa çarpıyor, tuz buz ediyorum. Hanisiniz musîbet kutuları, daha var mısınız? Avucuma düşün, beni ilgilendirin, üzün, korkutun, bana nevbet satın. Bir daha deneyin bakalım sizi açar mıyım, açmaz mıyım?
Bir Şair Bir Kitap
Alper Gencer – Ah!
sen şimdi sabrımın taşını yuvarlarsın
**
kırışır seni beklemekle geçen zaman
belki hiç
gelmezsin!
**
yuvası zindan olan bir mahpus haykırışı:
bir renksiz kanatlı kelebek olmak!
neyin temrinisin ey hayat?
kösnüdüğüm yağmurlar hangi otlara karşı?
**
kıyam et! bağrımdan alıp da yürü
sesimin şeriki olmuş bu çocuk
bir çocuk bezmi elestten beri
yürürlüğe konulmuş temsili bir pak.
**
al işte bedenimden söküp de çıkar
bulamadım nerede saklıdır o dert?
**
güneş gözlerine bandı mı ışığı
vakit aydınlıktır renginle o sıra
ve afyonlu gülüşündür hayalimdeki...
**
tozu dumana katmanın becerisinde:
“yine hangi rüzgârın emrine amadesin?”
**
bu gelincik bu rüzgâra fazla dayanmaz
dertler giderek silahlanıyor
DERGAH
Reklam
Bir Şair Bir Kitap
Haydar Ergülen – Sen Güneş Kokuyorsun Daha
Babaannem derdi ki: İnsan kısadır oğlum
ve bilmezden gelir kısalığını, bilseydi
yarışmazdı yollarla, göğe evler yükseltmezdi,
Nazlı babaannem sözü de uzatmazdı ısrarı da
az söyler, usul söyler, pir söylerdi bir de
adamın kötüsünü piyade, sözün fazlasını şiir
yaparlar derdi
**
küçücük bir büyükanneydi, onu yitirince anladım
kısacıkmış her şey, insan kısaymış ağaçtan, ikindiden,
elmadan, güneşten, kardan, yağmurdan,
gölgemiz bile bizden uzunmuş, ya çocukluk,
o da rüyasından kısaymış meğer, sanki altı kardeş
nöbetleşe rüya görsek hepimizden bir çocukluk belki
çıkarmış, “bu dünya bir pencere" türküsünü söylerdi de
anlamazdık,
**
bu dünyaya alıştık, şimdi zor geliyor
dünyadan gitmek, bazen rüyama geliyor, kısacık
kalıyor, bir gülümseme kadar, “çok uzatma" diyor
“şiiri, kimse anlamaz ve ömrün de uzamaz bundan,”
**
insan yanlışlarıyla büyür, aşkı uzun boylu sanırdım
anladım ama, ne zaman, harflerinden de kısaymış aşk,
bazen yazıncaya kadar geçiyor, bazen zaman alıyor
aşkı içimizdeki ormandan kurtarmak, aşk kısa, şiir uzun,
sözgelimi bir ağaç kaybolsa da orman yine orman,
ya bir harfi kaybolsa, zaten kaç harf ki insan?
Kırmızı Kedi
"Bana bak…Beni buradan çıkar ya da çıkarma, umurumda değil.Ama bir daha bana imada bulunursan, yemin ederim bu evi senin başına yıkarım.Ben senin kucağına düşecek kadar aciz,senin iki kelimene kanacak kadar aptal değilim!”
"Aptal değilim diyorsun ama belki de başka bir hikayede aptallık ettin.”
"Sen gerçekten tehlikelisin.”
"Ama kabul et,şu dağ başında benim gibi unutulmaz bir adamla vakit geçirmek hayatının en heyecan verici otuz günü olabilir.Kim bilir,belki otuz günün sonunda sadece bu evi hatırlıyor olursun.”
Gitmek istemediği bir evi olacağına, hiç evi olmasın daha iyiydi!
Birşeyler yedi, içti. Yorgundu. Buz gibi yağmurda dolandı durdu. Düşündü, düşündü, kurdu, kurdu
Reklam
Reklam