elif bayram
@byrmelf
Kitap kurdu :)
Şu anda okuduğu kitap
Dört mum yavaşca yanıyordu.
Ortam çok yumuşaktı ve konuştukları duyuluyordu.
İlki söyledi:
‘’Ben barışım! Artık kimse benim yanık kalmamı sağlamıyor, sanıyorum söneceğim."
Alevi hızla azaldı ve bütünüyle söndü.
İkincisi söyledi:
‘’Ben inancım! Neredeyse herkes benim artık gerekli olmadığımı düşünüyor o nedenle daha fazla yanık kalmama hiç gerek yok.’’
Konuşmayı bitirdiği zaman, bir rüzgar hafifçe esti ve onu söndürdü.
Üzgünce üçüncü mum sırası gelince konuştu:
”Ben sevgiyim! Yanık kalmak için artık gücüm kalmadı. İnsanlar beni bir kenara bıraktı ve önemimi anlamadı. Kendilerine en yakın olanları bile sevmeyi unuttular."
Ve hiç zaman yitirmeden söndü.
Ansızın...
Bir çocuk odaya girer ve üç mumun yanmadığını görür ”Neden yanmıyorsunuz? Sizin sonuna kadar yanmanız gerekir."
Bunu söyleyerek, çocuk ağlamaya başlar.
Ardından dördüncü mum söyler: ”korkma ben hala yanıkken diğer mumları yeniden yakabiliriz "ben umudum!’’
Umudun alevi hiç sönmesin yaşamınızda...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
'Hiç sahip olmadığınız bir şeyi özlediniz mi?' yazıyor kitabın kapağında. Kitabı özetleyen bir söz... Hiç anne sevgisini tatmamış bir kız olan Lily'nin zor yaşamının güzel bir kar küresine dönüşünü anlatıyor yazar bize. Ama kar küresini bilirsiniz, çok güzeldir. Fakat çok kolay kırılır ve her şey mahvolur. Lily'nin acıyla başlayan hayatı yine acıyla son buluyor bu şekilde. Julia ise diğer bir karakter, onun hayatında da dram ağırlıkta. Lily kadar olmasa da. O da sevgisiz büyümüş bir çocuk. Yetişkin olduğunda ise kaldırması güç gerçeklerle karşı karşıya geliyor. Bir de filimiz var, onunla alakalı hiç yazmayacağım... Ah diyebilirim sadece... Kitabı genel olarak sevdim, akıcı, dili çok güzel. Sadece sonunda Julia ile alakalı daha çok şey bilmek isterdim ve babasına ne olduğunu... Bu açıdan biraz eksik kalmış gibi.
Ne zaman İnci Aral okusam daha önce fark etmediğim bir şey fark ediyorum. Aydınlanma da denebilir. Kullandığı kelimeler, yansıttığı duygular. Her seferinde içimde bir yerlere dokunuyor. Ne diyebilirim ki iyi ki var...
Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem. İki yolu var acı çekmemenin. Birincisi pek kişiye kolay gelir: Cehennemi kabullenmek ve görmeyecek kadar onunla bütünleşmek. İkinci yol riskli; sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennemin ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek.
Italo Calvino
(Görünmez Kentler)
