Li çavên te de
hêvîya welatekî ku gelek caran şikestî bû dîtim.
Wê hêvîyê qet nakevin gotin,
tenê li mêze kirinê dimîne.
Min got:
li min evqasî mêze neke,
hin tişt hîn jî li vir dijîn.
Gözlerinde
defalarca yenilmiş bir memleketin umudunu gördüm.
O umut konuşmaz,
sadece bakışta kalır.
Dedim ki:
bana öyle bakma,
burada hâlâ yaşayan şeyler var.
Tam o anda bir şarkı çaldı .
“ sensiz geçmiyor bu günler, biliyormusun “
Ahmet Kaya’nın sesiydi
Kırık bir camdan sızan rüzgar gibiydi içime işleyen. Sanki biri bilerek ayarlamış o frekansı sanki biri “unutma” demişti bana…