Bir- birinə yaxşı gəlməyən, qarşısındakının nə ilə xoşbəxt ola biləcəyini anlamayan iki insanın bir yerdə olmasından böyük bədbəxtlik yoxdur. Çünki onlar zamanla bir- birilərini öldürürlər. Sözlərlə, qıraraq, qayğısızlıqla, sevgisizlik və diqqətsizliklə. Hər qırılğanlıqla aradan əsən o soyuq küləklərin hərarəti daha da düşər. Soyuyarlar bir- birilərindən, hətta ayrılmağı, ayrılıq olarsa deyiləcək sözlər belə düşünülər. Ama əsla etiraf etməzlər. Çünki onlar bir dünyada deyil, ayrı dünyada yaşadıqlarından hər kəs o qış fəslini öz dünyasında zənn edər. Çünki onlar öz yollarını tək getməkdən qorxan iki insanın cesarətsizliyinin apardığı yoldakı düşüncələrdə yaşayarlar. Onlar həyat, tale yox yol yoldaşı olduqlarını etiraf edə biləcək gücdə deyillər. Güclənmək üçün bəzən tək addımlamağı bacarmalıdır insan. Etiraf edilməmiş sözlərdə ölər adamlar, sönər həyatlar. Belə bədbəxt olur bütün insanlar.