Bütün uyuyanları uyandırmaya bir tek uyanık yeter. -Malcolm X
Acil bir duruma tanık olduğunuzda eğer kalabalık bir grupla birlikteyseniz, yardım etme olasılığınız tek başınıza olduğunuzdan daha azdır. Örneğin kalabalık bir toplu taşımaya kartını unutan biri bindiğinde kimse yardım etmeye çalışmaz, çünkü elbet birinin yardım edeceğini düşünür. Ancak sizin gözünüze bakarak sizden yardım istendiği takdirde, başka kimse de oralı olmuyorsa, yardım etme ihtiyacı duyarsınız. Yani, bir olaya tanıklık eden kişi sayısı arttıkça herkes sorumluluğu diğerleriyle paylaştığını düşündüğü için, yardım etmeye yanaşmıyor ve başkasının yardım etmesini bekliyor.
Kitty Genovese olayının ardından bu konuda çokça araştırma yapılmış ve Latane’ın etkisiyle bu duruma Bystander Effect yani Seyirci Kalma Etkisi denmiştir. Kitty, 1964 yılının mart ayında kendisini uzun zamandır takip eden ve bir gün iş çıkışında ona tecavüz etmeye çalışan bir adamdan kurtulmak için caddenin ortasında çığlıklar attı. Katil, Kitty’yi bıçaklayarak kaçtı. O sırada caddede olan 37 kişinin hiçbiri Kitty’ye yardım etmedi. Bunu fark eden katil geri geldi, Kitty’yi defalarca bıçakladı ve ölümüne sebep oldu. Bu 37 kişinin her birine olaydan sonra “neden bir şey yapmadınız” diye sorulduğunda, “elbet biri yardım çağırmıştır diye düşündüm” cevabını veriyorlar. 37 kişiden sadece birinin tam 35 dakika sonra yardım çağırmak aklına geliyor.
Yardıma ihtiyacı olan insana yardım etme oranları başka insanların varlığına göre az veya çoktur. John Darley ve Bibb Latane’e göre bu duruma iki sebep etki etmektedir. Birincisi, böyle olumsuz olaylarla karşılaşan insanlar, başkalarının da bu olaya şahit olduğunu gördüğünde sorumluluklarını diğer insanlarla paylaştığını düşünürler (polisi başkaları arar gibi). İkinci olarak da,