Cemile
@c__s25
Hukuk
Almanya, 8 Haziran 1997
14 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Kaybetmek
Kaybeder mi insan inanmayı, bir şeye tutunmayı?
Kalbinin hızla ve heyecanla çarptığı bir “şeye” olan inancını kaybeder mi?
İnanmayı kaybeder mi?
Herkeste olduğuna inanıp var olduğuna inandığı o “şeyi” kaybedebilir mi?
Nasıl ve niçin kaybeder ki? Yeterince inanmadığı için mi, yoksa ümidi tükendiği için mi?
Başkalarında olup onda olmayan ne vardır? Neyi eksiktir mesela?
Kaçıyorum.
Bir şeyden kaçıyorum… bir şeylerden.
Sürekli ve daimî.
Sorumluluklardan. Üzüntülerden. Canımı sıkan her şeyden.
İnsanların ikiyüzlülüğünden, çıkarcılıklarından ve menfaatlerinden.
Mutlu olmaktan bile kaçar mı bir insan? Hiç mi mutlu olacağını düşünmez? Sevileceğini, peki…?
Her şey yabancı.
İnsanoğlu peki?
Ne ister insanoğlu? Hep daha fazlasını ister. Hiçbir şeyden memnun olamaz.
Çünkü fıtrat olarak doyumsuz bir yaratıktır.
Çok fazla mutluluk bile insanoğlunu tüketir.
Peki ben? Ben ne istiyorum?
Bu gidişle nereye?
Nereye varacağım, göğsümde çırpınan duygularla…
Nereye sığacağım…
Nereye ait olacağım…
[…]
Umudumu kaybetmeye, yola çıktım bile.
Varmak üzereyim.
Umut ışıkları ufacık bir iğne deliğinden sızıyor, kapkaranlık bulutlarla dolu dünyama.
Umut tohumlarım olsaydı, şairin de dediği gibi, ekerdim sevgi tarlalarına.
Şimdilerdeyse tarlalarım kurudu.
Köksüz insanın bahçesi mi olur…
Beni AnlamayışınaŞiir
Bir kuş gibi çırpınan kalbimin kafesine
Bir avuç yem bıraksan ölür müsün, a gülüm
Feryadı kayaları parçalayan sesine
Ömür boyu yabancı kalır mısın, a gülüm
Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına
Çarpmadın gözyaşıyla boğulan gözlerini
Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne
Dudağında kuruyup dağılan sözlerini
Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi
Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi
Karalar bağlamadın beni anlayamazsın
O kalp sende oldukça gülüm,
– Nurullah Genç
RüveydaAlıntı
at vuruldu; içim paramparça rüveyda
gölgelerin ardına sakladım kusurumu
sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
ben burda damla damla eriyip akıyorum
yine de, çiğnetemem kimseye gururumu
istenmediğim yeri sessizce terkederim
hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu
mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim
...
- Nurullah Genç