Çağdaş
@cagdasu
Bir kitap, okuyunca değil bir sonraki okuyucusuna ulaştırılınca biter.
269 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Stefan Zweig kitaplarında hümanizmi dillendirebileceği her yolla dillendiriyor. Bu kitapta ise üç menkıbe ile bunu yapıyor. Menkıbelerimiz, Eski Ahit’ten Rahel ile Yakup’u, Nuh Tufanı’ndan gibi görünse de aslında barış arayan bir güvercinin yaşamını ve Budizm temelli bir hikaye olan eski savaşçı Virata’nın günahsız yaşam arayışını konu ediyor. Açıkçası Rahel’in hikayesi dini mesel olarak nasıldır bilmiyorum ama Zweig’in kaleminde oldukça etkileyici bir hal almış. Nuh’un güvercini çocuk masallarını andırıyor. Son menkıbe olan Virata’nın günahsız yaşam arayışından çıkardığım sonuç; “günahsız yaşam yoktur.” Aksini çıkarabilen beri gelsin. Kitabın dili bildiğimiz Zweig kitaplarındaki gibi akıcı. Dini hikayeler beni pek açmaz ama bu kitaptaki menkıbelerin sadece çıkış noktaları dini mesellere dayanıyormuş gibi geldi bana. Üçüncü hikayeyi heyecanla okuduysam da “erdemin dört adıyla yaşayan” Virata’nın hayatının sonucundan ne gibi bir ders çıkarmamız gerektiğini anlayamadım. Açıkçası ben bu kitabı diğer Zweig kitapları kadar sevemedim. Ama mesellere böylesine karakter yükleyip, böyle sürükleyici menkıbeler haline getirmek de ustanın mahareti. Okuyan pek bir şey kazanmaz, okumayan pek bir şey kaybetmez deyip aradan sıyrılıyorum.
“Hiçbir şey gerçek değil, her şey mübah.”
Uzun zamandır listemde olan Ö. Hayyam - Rubailer, A. Maalouf - Semerkant ve W. Bartol - Fedailerin Kalesi Alamut üçlemesini tamamlamış bulunuyorum. Ne
Olasılıksız’dan sonra elbette ki bu kitabı da okuyacaktım. Kurgu açısından Olasıklıksız’dan aldığım hazzı bundan da aldım, fakat o kadar... Yazarımız kitap kurgusu yapmayı ve okuyucuyu şaşırtmayı biliyor. Gelgelelim Gnostisizm temelinde bir kitap, en fazla Gnostisizm kadar sevilir. Her ne kadar bilim kurgu kategorisinde bir kitap olsa da; sinestezi, telepati falan derken gerçeklikten fazlaca uzaklaşmış. Sonlara doğru “bitse de gitsek” havasında okudum. Bu demek değil ki kötü bir kitap. Söylediğim gibi yazarın okuyucuyu şaşırtma konusunda özel bir yeteneği var. İlk 150-200 sayfaya sabrederseniz gayet sürükleyici devam ediyor. Fakat elinizden bırakıp, buraya kadar ne okudum diye düşününce elde pek bir şey kalmıyor. Okuduğuma pişman mıyım? Hayır. Tekrar okur muyum? Hayır. Önerir miyim? Olasılıksızı okumamışsanız, önermem. Olasılıksız okuyup beğendiyseniz öneririm.
“Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, mensuplar, meczuplar memleketi olamaz. Hayatta en hakiki mürşit ilimdir, fendir.” diyen bir Ata’nın kurduğu devletin 2000’li yıllar itibariyle geldiği durumu, adliyeye yansımış dört örnek üzerinden anlatmış yazar. Edebi yönden zayıf olsa da, bir gazetecinin araştırma kitabı olarak “iyi kitaptır” diyebilirim. Olayların kahramanlarının ifadelerindeki rahatlığı görünce, kimse kandırılmamış, sadece içlerindeki dürtülere din kılıfı geçirmişler diye düşündüm. Yoksa karı-koca birlikte kendilerini şeyhe tokmaklatıp, bunun da ibadet olduğuna inanacak bu kadar insan olduğuna inanmak istemiyorum.
Elimizde üç kitap halinde yayınlanmış 1700 sayfalık tek bir kitap var. Bu sebeple yorumu üçleme için yapacağım. Çünkü ne Fi’nin ne de Çi’nin sonunda gerçek bir son elde edebiliyoruz. Kitaplarımızda
