Çağrı Mazlum Duman
@cagrduman
Psychology (uni.)
İzmir/Smyrna
83 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabın akıcı bir dili var öncelikle. Eğer bir diaspora kitabı okumak istiyorsanız, tavsiye ederim. Zamanında Türkiye'den Almanya'ya işçi olarak göç eden insanların yaşadıkları sıkıntıları, iç çatışmalarını, kaygılarını, özlemlerini çok rahat empati yaparak anlayabiliyorsunuz. Diaspora kültürünü anlamanıza da katkı sağlayan güzel bir kitap. Emeğe sağlık:)
Reklam
Kitap özellikle psikoloji öğrencileri için çok faydalı. Alanında yapılmış ve damgasını vurmuş çalışmaları, deneyleri güzel bir şekilde öğrenebileceğiniz kaliteli bir kitap. Açıkçası bu kitabı okumak için bir psikoloji öğrencisi olmanıza gerek yok. İlgi duyuyorsanız veya merak edip öğrenmek istediğiniz çalışmalar varsa alıp rahatlıkla okuyabilirsiniz. Kitap sadece Psikoloji öğrencilerinin anlayabileceği şekilde yazılımayıp, terim ifadelere boğulmadan yazılmış kaliteli bir içeriğe sahip. İyi okumalar. Kitapla kalın, bilgiyle kalın :)
Baştan söyleyeyim kitap bazılarınıza çok melankolik gelebilir (ki öyle:). Hatta bazen karakterimize sinirlenip " yok artık, bu kadarı da.." dediğimiz olabiliyor. Lakin anlatımı ve konusu çok çekici. Bu melankolikliğe, karamsarlığa rağmen kitabın bu kadar çok ilgi çekmesi, kendisini okutmasının sebebi; kendimizden çokça şey bulabilmemiz. Belki kararsızlığımız, belki hayal kırıklıklarımız, belki aidiyet ihtiyacımız belki de hayal - gerçekliklerimiz...
Kitabın o kadar güzel sürükleyici bir tarzı var ki hemen bitebiliyor. Ama bence sindire sindire okumak daha mantıklı. Hikâye mantığı ile ilerliyor ama içinden kazanabileceğiniz çok şey var. Olayın bir gece bir adamın karısıyla rahat bir şekilde dondurma yiyememesiyle başlayan ve sonrasında günümüz dünyasına endeksleyince ütopik kalan tarafı çok etkileyici.
Herkes geceleri istediği gibi, korkmadan dondurma yiyebilmeli...
Psikolojik açıdan baktığımız zaman biz insanlarda hayvanlardaki gibi "içgüdü" denilen kavram yoktur. Bunun yerine "içgüdüsel" davranışlarımız bulunur. Kitapta da aslında esas olarak buna değiniyor diyebiliriz. Ana karakterimiz Alex' in içgüdüsel davranışlarına gem vuramaması, bunları kontrol edemeyip özünde daha da hararetlendirerek yer edindirmesini konu alıyor.
İnsan bu işte! Ne yaparsa yapsın içinde olana ya hep ya da hiç ilkesi ile hakim ola(maya)biliyor. Ayrıca baş karakterimiz Alex' in sürekli "kardeşim" diye çevresindekilere ve biz okuyucuya hitabı da çok dikkat çekici aslında. Çünkü spesifik olarak bakacak olursak kardeşim lafında birçok anlamın barındığını fark edebiliriz. Bazen sevgi anlamında kardeşim, bazen uyarı anlamında kardeşim, bazen tehdit anlamında kardeşim, bazen emir olarak kardeşim, bazen intikam anlamında kardeşim. Bazen ise sadece KARDEŞİM. Öyle değil mi kardeşim, aslan kardeşim, canım kardeşim..?
