Çağrı Yenigün
@cagriyenigun
“…
Bir anda bizi birbirimizden ayıran gerçeği kavradım: Onun hakkında düşünebileceklerim ona erişmiyordu; romanlarda rastlanan ruhbilimden fazlası gelmiyordu elimden. Oysa onun hükmü beni bir kılıç gibi biçiyor ve var olma hakkımı sorguya çekiyordu. Doğruydu bu, farkına varmıştım zaten: Benim var olmaya hakkım yoktu. Rastgele ortaya çıkmıştım, bir taş, bir bitki, bir mikrop gibi varlığımı sürdürüyordum. Hayatım her bakımdan küçük mutluluklara itiliyordu. Kimi zaman ne olduğu belirsiz işaretler gönderiyor, kimi zaman da sonuçsuz bir vızıltıdan başka bir şey duyulmuyordu.
…”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“…Hiçbir şey gerçek gelmiyor; bir anda kaldırılıp atılabilecek bir karton dekorun ortasındayım sanki. Dünya soluğunu tutmuş, geçen gün Mösyö Achille'in beklediği gibi, bunalımını, Bulantı’sını bekliyordu.
…”
“…yakında ölecek. Bunu o da biliyor, aynaya bakması kafi. Her gün, cesedine biraz daha benziyor. Tecrübe dedikleri bu işte. Tecrübelerin, ölüm koktuğunu sık sık düşünmem de bu yüzden; onların son savunmasıdır bu. Doktor buna inanmak, yapayalnız, bomboş, geçmişsiz biri olduğunu, zekâsının körelip vücudunun çürümeye yüz tuttuğunu görmezden gelmek, bu korkunç gerçeği örtmek ister. O zaman bunun yerine koyacağı küçücük bilgeliğini yaratmaya, onu en kullanışlı hale getirmeye çalışır: Yani ilerleme kaydettiğini söyler kendine. Ara sıra düşüncelerinin içinde kayboluyor ve her şey zihninin içinde dönmeye mi bağlıyor? Çünkü muhakemesi, gençlik zamanındaki gücünü kaybetmiştir. Kitaplarda okuduklarını anlamıyor mu? Çünkü artık kitaplardan çok uzaklaşmıştır. Artık sevişemiyor mu? Çünkü bunu eskiden yapmıştır. Geçmişte sevişmiş olmak hâlâ sevişebilmekten iyidir: Aradan zaman geçmiş olduğundan insan doğru yargılara varır, karşılaştırmalar yapar, üzerinde düşünür. Böylece doktor, kadavrayı andıran korkunç yüzünü aynada görmeye dayanabilmek için, tecrübenin bütün izlerinin yüzüne kazındığına inanmaya çalışmaktadır.
…”
“…
Oysa bir kaçık değil: Korkuyor. Neden korkuyor acaba? Herhangi bir şeyi anlamak istediğimizde, tek başımıza onun karşısında dururuz, kimse yardım etmez; dünyanın tüm geçmişi işe yaramaz olur. Sonra bu şey ortadan kaybolur, onunla birlikte anladığımız şey de silinip gider.
…”
“…Görmüş geçirmiş adam mı? Hayatlarını sersemlik ve dalgınlıkla geçirmiş, alelacele evlenmiş, rasgele çocuk yapmış, diğer insanlarla kafelerde, düğünlerde, cenazelerde karşılaşmışlardır. Ara sıra kargaşaya kapılıp başlarına geleni anlamadan debelenip durmuşlardır. Çevrelerinde olup biten her şey, onların görüş alanının dışında başlamış ve sona ermiştir. Uzaklardaki olaylar yanlarından geçip gitmiş; onlara bakmak istediklerinde her şey çoktan sona ermiştir. Kırk yaşına gelince de ufak tefek hırçınlıklarını ve birkaç atasözünü tecrübe diye adlandırmışlardır. Para atılınca bir şeyler veren makinelere dönüşmüşlerdir: sol bölmeye bir beşlik koyunca yaldızlı kağıda sarılı kıssalar; sağdakine bir beşlik koyunca da dişlere yumuşacık karamelalar gibi yapışan değerli öğütler alırsınız…”