Gizem
@cakiltos
Only cats can judge me
Sınıf öğretmeni
Yüksek Lisans
1992
62 okur puanı
Ekim 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Eleştirilerin aksine, Yeşaya Geldi benim için akıcı bir okuma oldu. Yer yer uzayan ve tekrar eden cümleler, karakterin ruh hâlini yansıtması bakımından anlamlıydı. Yazarın bu yoğun anlatımın arasına serpiştirdiği toplumsal eleştiriler ve insanın anlam arayışına dair izler ise metni derinleştiriyor. Benim için karşılığını bulan bir kitaptı; sakin bir zihinle okunmasını öneririm.
Reklam
Bana çok yakın birini - tıpkı bahçıvan gibi- kanserden kaybettikten sonra elime aldım bu kitabı. Daha ilk sayfada ne anlattığını anlayınca içimden şu geçti:
“Her kitabın bir vakti var; insan bazen en ağır hikâyeyle, tam da kaçamayacağı anda karşılaşır.”
Bana gerçeklerle örülmüş, yetişkinler için yazılmış bir masal gibi hissettirdi. Akıcı ve sade anlatımı sayesinde hem birçok yeni şey öğrendim hem de bildiklerimi yeniden hatırlamanın keyfini yaşadım. Zaman zaman bunun okullarda okutulması gereken bir kitap olduğunu bile düşündüm.
Tüm gelişmişliğimize rağmen hâlâ vahşi hayvanların sonunu getiriyor oluşumuz ise kitabın bende bıraktığı en ağır düşüncelerden biri oldu. Belki de insanın asıl evrilmesi gereken yeri aklı değil, vicdanıdır.
Kitap boyunca yaşlı adam tek bir iddiayı savunuyor: İnsan, tüm eylemlerini yalnızca kendi ruhunu tatmin etmek için yapar. Ahlak, vicdan, özgür irade ve eğitim gibi kavramlar bu bakış açısıyla ele alındığında, insanın en doğru sandığı kararların bile dış etkenlerle şekillendiği görülüyor.
İnsan, kitapta baştan sona bir “makine”ye benzetiliyor. Başta bu düşünceyi reddeden genç adam, hikâyenin sonunda bunu kabullenmeye başlıyor. Twain, insanın kendini hayvanlardan üstün görme eğilimini de sorgulayarak, okuru rahatsız edici ama dürüst bir yüzleşmeye davet ediyor.
İnsan Nedir, rahatlatan değil; insanı olduğu yerden aşağı indiren, düşünmeye zorlayan bir kitap. Okuyup geçilmez, okunduktan sonra zihinde kalır.
İçimizdeki Müzik, sesi duyulmayan bir çocuğun dünyasını okura sessizce açan, incelikli bir roman. Melody Brooks konuşamaz, bedenini kontrol edemez; ama zihni son derece canlı, hafızası keskindir. Kitap, Melody’nin iç sesiyle ilerler ve okur, onun düşüncelerini bir başkasının filtresinden geçmeden dinler.
Roman boyunca, engelli bir çocuğun okulda görünmez kılınışı, zaman zaman kabul edilişi ve hayata tutunma çabası sade ama derin bir dille anlatılır. Melody’nin okuldaki başarısı herkese sınırların bedende değil, bakış açısında olduğunu hatırlatır. Kız kardeşinin doğuşuyla yaşadığı içsel kırılma ise, bizim için sıradan olan şeylerin onun dünyasında ne kadar uzak olduğunu sessizce yüzümüze vurur.
İçimizdeki Müzik, empatiyi öğreten değil, hissettiren; konuşamayan bir çocuğun ne kadar çok şey anlatabileceğini fısıldayan bir kitap.
Reklam