Kübra
@calkemanci
Şu anda okuduğu kitap
Nurullah Genç’i hep yüreğe dokunan şiirleri ile biliriz. Bu romanıda en az şiirleri kadar dokundu yüreğime.
Okurken yer yer dur yapma hayır diyerek heyecanlandım, sinirlendim yer yer üzülme haklısın dedim kitabın baş kahramanına, Zülküf’e.
Zülküf gerçektende tutkuların kederin oldu böyle bir sonu biraz sen yazdın sanki kendine ama yine de öyle olmasaydı doğru yolu bulsaydın keşke demektende kendimi alamadım.
Kitabın en beğendiğim yanı ise, duyguların çok süslü ya da yapay bir şekilde anlatılmamasıydı. Bazı cümleler vardı ki direkt içime oturdu, sanki benim söyleyemediklerimi yazmış gibi hissettim. Bu da kitabı benim için daha özel bir yere koydu.
Okumadıysanız eğer Nurullah Genç’in düz yazısıyla ve anlattığı bu hüzünlü hikaye ile tanışmanızı tavsiye ederim.
Yüreğe dokunan, ders niteliğinde bir hikayeydi…
47’liler uzun zamandır okumayı çok istediğim kitaplar arasındaydı.
Füruzan’ın bir dönemi insan hikâyeleri üzerinden anlattığı kahramanımız Emine’nin hayatı etrafında şekillenen roman, 1947 kuşağının umutlarını, hayal kırıklıklarını ve yaşadıkları kırılmaları etkili bir şekilde anlatıyor. Kitapta politiklik arka planda hissediliyor ama asıl ağırlığı insanların iç dünyasına veriyor.
Füruzan’ın yalın be samimi bir dili var okurken karakterleri kolayca anlayabiliyorsunuz.
Dönemi anlamak ve insan hikâyeleri okumayı sevenler için etkileyici bir kitap tavsiye edilir.
Ve serinin son kitabınıda okumuş bulunmaktayım.
Bir masalın daha sonuna geldik…
4. kitapta diğer kitaplara göre olayların daha hızlı ilerlediğini görüyoruz.
Ada sakinlerinin hikayelerinin yavaş yavaş mutlu sona ermesiyle bitiyor kitap. Beni en çok etkileyen ise Lena’nın oğullarına kavuşması oldu. Diğer kahramanlarımızında mutluluklarına şahit oluyoruz. 3. Kitapta nedense sonun Poyraz’ın ölümüyle sonuçlanacağını düşünmüştüm ama her şey mutlu sona bağlandı.
Kitabın en beğendiğim alıntısında ki gibi sevgi oldukça bomboş bir ada el ele verilerek umudunu biç kaybetmeyerek güzel bir yaşam alanına dönüşebilir…
“Sevgi dünyanın her yerinden geçer.”
“Dünyayı yaşamak hangi şartta olursa olsun bir sonsuzu yaşamaktır.”
Serinin 3. kitabınıda diğerleri gibi heyecanla sindirerek okudum. Yaşar Kemal okurken huzur buluyorum nedense anlattığı olaylar, olayları yaşayan karakterler o kadar gerçekçi ki hayatın kendisini okuyor gibiyim.
Serinin bu kitabında da diğerlerinde olduğu gibi umut yine başrolde. Ada yeni gelenlerle birlikte kalabalıklaşarak tam bir mahalle, köy gibi olmaya başlıyor. Birbirlerine destek olarak adayı güzel bir yaşam alanına dönüştürmeye başlıyorlar. Bir de bu kitapta aşkın daha da derinleştiğini görüyoruz.
Son kitaba geçmek biraz üzüyor ama bu hikayenin sonunuda çok merak ediyorum.
Sona bir başlangıç yapalım bakalım…
Serinin ikinci kitabını aynı heyecan ve merakla okudum. Ada yavaş yavaş dolmaya başlıyor. Yeni karakterimiz ve onların hikayelerinide kitapta görüyoruz. Yeni insanlarla birlikte yeni sevinçler, hüzünler ve umutlarda giriyor hikayeye.
Terkedilmiş bir ada da yeniden var olamaya çalışmanın hikayesini birlik olmanın önemini görüyoruz.
Üçüncü kitapta olayların daha da heyecanlı ilerleyeceğini düşünüyorum ve vakit kaybetmeden okumaya başlayacağım…
