"Bir an kayboldun gibi! Yaşadım kıyameti.
Yoruldun ama buldun ey kalbim emaneti.
Yeniden su yürüdü dalıma yaprağıma,
Bir bakışın can verdi kurumuş toprağıma.
Çiçeğe durdu kalbim..."
Niçin hep onu düşünüyor, niçin o geliyordu gözlerinin önüne? Uykuda, düşte hep o vardı. Her nereye baksa onu görüyordu. Kime, neye dokunsa, önce ona dokunuyordu. Bir hoş olmuştu. Her nereye gitse yüreği onu zindana zindana çekiyordu.