Küçüklüğümüzden beri bizlere "kötü gün dostu" edinmemiz tavsiye edilir. Oysa büyüdükçe bunun yanlış bir nasihat olduğunu idrak ediyor insan. Içinde biraz merhamet barındıran herhangi bir kimse kötü durumda olduğunuzu farkettiğinde yanınızda olmak isteyecektir.(Içten içe sevinerek ya da halinize üzülerek kişinin karakterine bağlı olarak değişir bu durum.) Oysa mutlu, güzel anlarınızda sevincinizi paylaştığınız insanların kaç tanesi sizinle mutlu oluyor ya da mutlu anınızı bozmak için herhangi bir girişimde bulunmuyor? Insanlar güçlü olmanızdansa acınacak halde olup size sonsuza kadar destek olmayı daha çok tercih eder, benim tecrübelerime göre. Tıpkı fakirliğin ortadan kaldırılmasındansa fakir insanlara yardım edip vicdan rahatlatmak isteyecek insanların daha çok olması gibi...