Bir alev oldu zaman ansızın cana düştü
Can ayrıldı gönülden canan bir yana düştü
Gözlerime perdeler indirirken bulutlar
Yağmurlar içimdeki en uzun yola düştü
Kaybolmadan ufuktan, daha gitmeden bile
Seninle geçen günler, akşamlar yada düştü
Oturup yıldızları saydım geceler boyu
Dünyama ötelerden, senden bir sada düştü
Kalan değil, anladım; gidenmiş terk edilen
Baktığım her şafağa kanlı bir yara düştü
Çekerdim yıkılmadan bunca gamı, kederi
Ayrılık geldi en son en ince dala düştü
Yılların arkasından dönüp bir baktım geri
Tükenen takvimlerden dostlar hep sona düştü
Suskun bakan gözlerden yollar geçti upuzun
Titreyen dudaklardan acı bir veda düştü
Yepyeni sevdalara gülerek yürüdüler
Bu izbe sokaklarda yalnızlık bana düştü.
Hasan Akçay
Hasan Akçay
Reklam
Hayat her zaman karşımıza dümdüz yollar çıkarmıyor.
Benim yolum da fazlasıyla engebeli, virajlı ve sabır sınayıcıydı.
En büyük hayalim, o minik kalplere dokunabilmek, çocukların dünyasında iz bırakabilmek, yani Okul Öncesi Öğretmeni olabilmekti.
İlk yılımda elimden gelen her şeyi yaptım.
Sınav bittiğinde sonuç beklediğim gibi gelmedi. İlk büyük hayal kırıklığımı o zaman yaşadım ama pes etmedim.
'Bir yılımı daha feda ederim ama hayalimden vazgeçmem' diyerek mezuna kaldım.
İkinci yılımda, o masanın başında geçirdiğim ayların mükafatı olarak istediğim puanı aldım. Tam 'Her şey bitti, nihayet başarıyorum' derken, hayatın getirdiği bazı mecburiyetler, elimde olmayan sebepler ve engeller yüzünden kendimi hiç ait hissetmediğim, hayallerimle uzaktan yakından alakası olmayan bambaşka bir üniversitede bambaşka bir bölümde buldum.
O bölümde geçirdiğim yarım dönem, hayatımın en büyük iç hesaplaşmasıydı.
Her sabah o istemediğim amfilere yürürken içimden bir ses hep aynı şeyi fısıldıyordu: 'Senin yerin burası değil. Sen çocukların kahramanı olacaksın, o sınıflarda olmalısın.'
Düzenimi kurmuşken, bir üniversiteye yerleşmişken her şeyi arkamda bırakıp sıfırdan başlamak deli cesaretiydi belki de.
Etrafımdaki insanların şaşkın bakışlarına, 'Zaten bir bölüm kazanmışsın, ne gerek var maceraya?' diyen seslerine kulak tıkamak zorundaydım.
Yarım dönemin sonunda bir karar vermem gerekiyordu.
Ya bana sunulan bu hazır ama mutsuz hayatı kabul edip sineye çekecektim ya da kurulu düzenimi, her şeyimi arkamda bırakıp bilinmeze doğru bir kez daha savaşacaktım.
İçimdeki o sese güvendim, kurulu düzenimi bıraktım ve yeniden o ağır YKS kitaplarının karşısına oturdum.
Kolay mıydı? Asla kolay değildi.
Herkes çoktan yolunu çizmişken, akranlarım üniversite hayatının tadını çıkarırken benim yeniden aynı
Cânımı cânân eğer isterse minnet cânıma
Cân nedir ki kurbân etmeyem cânânıma
Reklam
Reklam