Kitaplar, bir zaman bana,insanları sevmek lazım geldiğini, insanları sevince tabiatın, tabiatı sevince dünyanın sevileceğini,oradan yaşama sevinci duyulacağını öğretmiştiler.
Hayır, şimdi insaları kitapların öğrettiği şekilde sevmiyorum…
Zihnimin ondan kaçmak istediği bin bir kılığa girip bana söylenen her söze korkunç bir nakarat gibi karışıyor,benimle birlikte zindanımın iğrenç parmaklıklarına yapışıyor, uyanıkken yakamı bırakmıyor,çırpınışlarla dolu uykumda beni gözleyip rüyalarıma bir bıçak şeklinde giriyor…