“Babamın duygularını kimse değiştiremezdi: Kardeşlerinin hiçbiri aleyhine bir şey söylemezdi. Ne yaptığı değil, onun kim olduğu önemliydi. Ağabeylerinden biri ona yüz vermese ya da karşı çıkılması gereken bir şey yapsa, en azından hiç yorumda bulunmazdı. O benim kardeşim, derdi, sanki bu her şeyi açıklarmış gibi. Kardeşlik temel ilkeydi, doğruluğundan kuşku duyulamayacak ilkel gerçek, din ve inancın tek koşulu. Tanrı'ya olan inanç gibi; ondan kuşkulanmak doğru yoldan sapmakla birdi”