Can
@cancnr
Kitaplığına yeni kitap eklemene vesile olan insanları çok sev.
43 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
10/10
2018 1. kitabı
Kitap, adının aksine hiç komik değil. "Komedia" ortaçağda "mutlu sonla biten hikâye" anlamına geliyordu. Dante’nin hikâyesi de cehennemin dibinden cennetin en yüksek katına uzanan, acıyla yoğrulmuş ama nihayetinde umut dolu bir yolculuk.
Beatrice cennete çıkan yolda elini uzatıyor. O, Dante’ye "Gel" diyor ve Dante gidiyor. Çünkü aşk, korkudan daha güçlü. Aşk, utançtan daha cesur.
Acı üzerine (genellikle Inferno’dan anılır):
"Geçmişteki mutluluğu anımsamak kadar büyük acı yoktur."
Kitabı okurken en çok etkilendiğim yerlerden biri, kimse sonsuza dek lanetlenmiyor; herkesin bir şansı var. Yeter ki pişmanlık ve çaba olsun.
Hepimiz bir yolculuktayız. Hepimiz bir ormanda kayboluyoruz. Hepimiz bir Beatrice’ye, bizi kurtaracak bir aşka, bir anlama ihtiyacımız olduğunu hissediyoruz.
Bu kitap bana şunu öğretti: Acıdan kaçmak yerine onun içinden geçmek gerekiyor. Cehennemi görmeden cennete varılmaz. Ve en karanlık anda bile, uzaktan da olsa bir ışık, bir el, bir ses olabilir.
Eğer hayatınız bir yerlerde tıkanmışsa, eğer kendinizi kaybetmiş gibi hissediyorsanız, Dante'yi okuyun. Latince değil, kendi dilinizde, yavaş yavaş, not alarak. Çünkü o sadece ortaçağ şairi değil. O, seninle aynı acıyı tatmış, aynı aşkı yaşamış bir adam.
Kitabın açılışı (Inferno, Canto I):
"Yaşam yolumuzun yarısında, karanlık bir ormanda buldum kendimi, çünkü doğru yol kaybolmuştu."
Cehennem’in girişinde (Inferno, Canto III):
"Buraya girenler, tüm umutlarını terk etsin!"
Reklam
10/10
2026 70. kitabı
Kitap elime geçtiğinde eski Roma imparatorunun notları diye pek bir şey beklemiyordum açıkçası. Ama okudukça içime işledi, hâlâ da arada açıp rastgele bir sayfa okurum.
Kitap aslında Marcus Aurelius'un kendine yazdığı, yayınlanmak için değil, kendi aklını toparlamak için tuttuğu notlardan oluşuyor.Dışarıdaki her şeyin (şöhret, para, acı, zevk) kontrolümüz dışında olduğunu, ama kendi tepkilerimizi, yargılarımızı ve karakterimizi kontrol edebileceğimizi tekrar tekrar hatırlatıyor.
En sevdiğim yanlarından biri, Marcus’un kendini kandırmaması. İmparator olmasına rağmen ben de insanım, ben de hata yapıyorum, öfkelenebiliyorum, yoruluyorum diyor. Mesela -sabah kalkmak istemediğinde kendine 'bu yaptığım iş bir insan işi, onun için kalkıyorum' diye hatırlat- tarzı cümleler var. Çok basit ama çok etkili. Günlük hayatta sinir bozucu bir durumla karşılaştığımda aklıma sık sık geliyor.
Eleştirecek olursam: Tekrarları fazla. Aynı fikri 3-4 farklı şekilde söylüyor. Ama bence bu da kitabın gücünden geliyor; çünkü hayat da aynı dersleri bize defalarca veriyor, biz unutuyoruz.
10 puan verdiğim nadir eserlerden.
Keyifli okumalar.
10/10
2026 121. kitabı
Kitap bittikten sonra insan kendi hayatını düşünmeye başlıyor. Hepimiz birileri hakkında eksik bilgilerle hüküm vermedik mi? Hepimiz bazen korkularımıza gerçeklerden daha fazla inanmadık mı? O noktada Othello uzak bir karakter olmaktan çıkıp rahatsız edici derecede tanıdık biri oluyor.
Bence eserin en güçlü tarafı, insan doğasına dair söylediklerinin eskimemesi. Aradan yüzyıllar geçmiş olmasına rağmen karakterlerin yaşadığı duygular hâlâ güncel. Teknoloji değişiyor, şehirler değişiyor, diller değişiyor ama kıskançlık, güvensizlik ve manipülasyon aynı kalıyor.
Othello'yu okuduktan sonra insanın aklında büyük fikirlerden çok ağır bir hüzün kalıyor. Çünkü ortada kaderin değil, insanların kendi elleriyle hazırladığı bir yıkım var. Ve bu yıkımın gerçekleşmesi için bazen tek gereken şey, yanlış kişiye duyulan güvendir.
8/10
2026 9. kitabı
İnsan hayatını gerçekten nasıl tartar? Yaptıklarıyla mı, yapamadıklarıyla mı, yoksa kalbinin niyetiyle mi?
Hayatta bazen herkesin içinde küçük bir sorgulama olur. "Acaba başka türlü yaşasaydım nasıl olurdu?" diye insanın aklından geçen o ince düşünceler… İşte bu kitap bana o düşüncelerin insanı nasıl olgunlaştırabileceğini hatırlattı. Özellikle iç dünyasına dönmeyi seven, hayatı biraz daha derin tarafından anlamaya çalışan okuyucular için çok özel bir atmosferi var.
Çünkü kitap insanın iç muhasebesine dokunuyor. Dünya telaşı içinde bazen kalbimizin sesini duymayı unutuyoruz. Oysa insanın en büyük yolculuğu dışarıya değil, içinedir. Kitap da bana bunu sakin ama güçlü bir şekilde hatırlattı.
Gösterişli cümleler kurmaya çalışan bir kitap değil; daha çok insanın kalbine küçük sorular bırakan bir kitap. Bitirdiğimde içimde garip bir huzur ve düşünme isteği kaldı. Bazı kitaplar sayfaları kapandığında biter. Bazıları ise asıl o zaman başlar. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı.
9/10
2026 8. kitabı
Okurken sık sık durup düşündüm: İnsan gerçekten nerede huzur bulur? Dış dünyada mı, yoksa kendi iç dünyasında mı?
Tanpınar'ın dili öyle zarif ki sayfalar adeta ağır ağır açılan bir pencere gibi. Gürültüsüz, gösterişsiz ama derin. Özellikle kalp hassasiyetine önem veren, insanın iç dünyasına kulak vermeyi seven okurlar için çok özel bir atmosfer kuruyor. Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri; insan ruhunun kırılgan tarafını bu kadar incelikle anlatabilmesi.
Modern hayatın koşturması içinde insan bazen kendi sesini duyamıyor. Huzur, tam da bu noktada insanı yavaşlatan bir kitap. Okurken kalbinizin daha sakin attığını hissediyorsunuz. Dünyaya biraz daha ölçülü, biraz daha mahcup bir yerden bakmanın kıymetini hatırlatıyor.
Ben özellikle şu hissi çok sevdim: İnsan her şeyini anlatmak zorunda değildir. Bazı duygular sessizdir, bazı güzellikler sade kalınca daha anlamlıdır. Bu yönüyle kitap, kalbinde zarafet taşıyan okurlara ayrı bir şekilde dokunuyor.
Her kitap okunur ve biter. Ama bazıları insanın içinde uzun süre kalır. Huzur da benim için öyle oldu. Sayfaları kapattıktan sonra bile zihnimde yavaş yavaş dolaşmaya devam eden bir ruh hali bıraktı.
Sessizliği, inceliği ve kalbin derin taraflarını sevenlere çok yakışacak bir kitap.
