Erkeklerin, kadın duyarlılığına en fazla yaklaşabildiği yerde, o canfeza dorukta, yalnızca şiir söylenir, şiir yaratılır, şiir düşlenirmiş. Şairler Beldesi'nde şiir dokuyan, şiir soluyan ozanlar, yürekleri kabuk tutmuş, gözferleri çekilmiş, kanının kırmızısı solmuş insanların yaşadığı kentlere şiirler yollarmış; çiçek çiçek, ışık ışık, çığlık çığlık. Dileyen duysun, görsün ve koklasın diye... Dileyen, şifa bulsun diye...
Eskilerin “canfeza”, yâni “gönüle ferahlık veren, can arttıran” dedikleri, Nisan ayının 23. günü...Can düşmanı olduğumuz rejimin bu günü “ÇOCUK Bayramı” ilân etmesi de, tersinden bir hüccet hâlinde mânâmız için esrarlı bir keyfiyet...
Yevmiye: 23 Nisan 1983, ″TÂBİRLERİN PEŞİNDE″ başlıklı 23 Nisan bölümü, İBDA Yayınları
Ben böyle bir kadındım işte. Canfeza Karaçay gündüz araba yıkar, gece insan okurdu. Güneş tepedeyken bir dizi motor yağının içinde, gece çöktüğünde insanların düştüğü kuyunun dibinde.