Can
@canmrx
Boş beleş bir şeyler okuyup yazıyorum
Şu anda okuduğu kitaplar
Şiir ve şirkŞiir
Kitapların arasında,
Bir kütüphanenin aynı çatısı altında, aynı sırada.
İşte karşı karşıyayız seninle, bir düello gibi.
Gözlerin bende, gökyüzünü kıskandırırken —
Sen işte oradasın karşımda;
Ben gökyüzünü izlerken,
Sen de bir kitabı karalamaktasın.
Bir matematik denklemindesin sen —
İki artı iki dört mü bilmem.
“To be or not to be”den anlamam oysaki.
Hangi doğruyla teğet geçmekteyim sana?
Hangi sözle anlatmalıyım seni?
“Cenneti gülüşünde mi saklamış?” mı demeliyim… yoksa?
Yoksa da kaldım işte.
Sildim, sildim, yazdım her şeyi.
Sen, zamansız bir hatıranın sûreti…
Sadece gözlerinden tanıdığım biri.
Ve krallığımı mağlup eden,
Sözlerime secde ettiren…
Şimdi pes etmek mi gelir içimden?
Bilmem — korkuyu ve eceli.
Müddessir'de anlatılana döndüm;
Örtündüm ve büründüm,
Sana karşı bir Casper gibi.
O da görünmez ya hani...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kendi ŞiirlerimŞiir
içinde kalmış bir çığlığın harfleriyle
Sustum, gözlerimi yere eğdim.
ellerim titriyordu, içime sığamıyordum.
nasıl desem, yaşamakla sürüklenmek aynı şey değil.
anlamadılar, ben gülünce iyileşmiyorum.
göğsümde bir sancıyla uyandım bu sabah,
nefesim, gözümün içinde gizli bir elik gibi.
kapılar kapanıyor önümde, ama içimde hâlâ bir nar ağacı,
duvarları sıvarken sessizce geçti bir acı kuşluk.
boşluğun içinde bir söz döner durur sessizce,
bir cümlede kırılırken kalbim, gözümde bir esenlik aradım.
insan, bazen içinden geçemez kendi nefesinin,
yanımdaymış gibi sustum — oysa çoktan bir ayrılıktı bende.
Sonsuzluk duygusu gibi ağırdı içim.
Hiç kimse, eksik olan yerimden tutmadı beni.
Göz göze geldiğim herkes, bir noktaydı yalnızca.
Sustuğum her cümle, üç anlamda asılı kaldı.
Şiir yazma laneti kendi defterimdenŞiir
Şiir Yazmanın Büyüsü
Bazen bir kelime düşer insanın zihnine,
Öylece kalır, kıpırtısız…
Sonra bir an gelir,
O kelime filizlenir, dallanır,
Kâğıda dökülmeye can atar.
Şiir yazmak,
Sessiz bir fısıltıyı yakalamaktır bazen,
Bir sokak lambasının altında,
Sarı ışığın titrek gölgesinde.
Ya da gecenin en kuytu saatinde,
İnsanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığında.
Şiir,
İçinden geçip gidenleri tutmaktır,
Unutulacak bir bakışı,
Sonsuza kadar saklamaktır kelimelerde.
Bazen bir özlemden doğar,
Bazen de hiç var olmamış bir hikâyeden.
Ve her mısrada,
İnsanın kendine açılan yeni bir kapı vardır.
Bazı şiirler fısıltı gibidir,
Bazıları çığlık.
Ama hepsi bir ruhun izini taşır.
Sen de bir gün,
Bir kelimenin gölgesine sığınır,
Puan vermedi·272 syf.·
70 günde okudu
·2025 4. kitabı
