414.sayfada takılı kaldım. Bir kadın olarak sindiremediğim, beş on kere okuyup yine yine kızdığım, konduramadığım bir o kadar da gerçek bir paragraf…. Ah Hatice Şehbal Targut.! Anneanne…
Her hayat hikayesini okudukça o hikayeyle bütünleşir o kahramana hak verirsin…
Hikayelerdeki ÖZELEŞTİRİLER, yorumlar, anılar, eleştiriler, yargılamalar etkileyici.
Yoğun duygu yaşatan , en sevdiklerinin acısı ile sınanan bir yaşam… “Ne oldum dememeli ne olacağım demeli”… Bir solukta olaydan olayla duygudan duyguya sürükleyecek bir kitap.
“Günlük yaşamı paylaşmak.” demiş yazar. Örneklerle de açıklamış. Ne kadar değerli olduğunu hissederek anlamak lazım. En basit gördüğümüz bir değerin insanı derinden sarstığını farkettirdi.