Cansu
@cansyx
Heyhat! Ölüm neye dönüştürüyordu ruhumuzu! Geri ne bırakıyor? Ne alıyor, ne veriyor? Aldığını nereye koyuyor? Ara sıra insana etten gözler bahşettiği vâki mi yeryüzüne nazar atfetsin diye, ağlayabilsin diye?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ölümün hepimizin gerçeği olduğu aklımda belirdiğinde içimde oluşan ürperti; ölümünün ne zaman olacağını bilip de çaresizce onu bekleyen ve onun ayağına gidecek birinin düşüncelerine şahit oldukça, yerini kuvvetli bir sarsıntıya bıraktı. Victor Hugo ayrıca, kitabında karşı çıktığı o dönemin bir kanunu olan idamın halk tarafından coşkuyla karşılanmasının ve heyecanlı bir gösteri olarak görülmesinin manasızlığını da eleştirmekten kaçınmıyordu. Son olarak, kitabı okurken yer yer bahsi geçen Notre-Dame Katedrali’nin tarihine de saygılarımı sunuyorum.
Mevlana diyordu ki:
Geçmişi unut
Koy bir kenara
Yeni bir sayfa aç
Kurtar benliğini dünden
Bugünün çocuğu ol
Bütün bilgeliği ve gülümseyişiyle gençliğin
Şu anı hiç terk etme ne olur
Sonsuza uzanan şu günü, terk etme.
İnsan soyu zayıf, kırılgan, ölümlü, her hastalığa, acıya açık ama kendini avutarak yaşıyor, bunları unutuyor. İşte anahtar kelime bu; hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan, unutmadan yaşamını sürdüremez.