Hasan Can Yağcı
@canyagci
Şu anda okuduğu kitap
Günün saatini tamamladığı anlarda, dolunay ışığında ki şarabın kırmızısında görürdük geçmişi ve yaşanamayan geleceği...
Hasan Can Yağcı
@canyagci
·Yok canıyla bir kooperatife yazıldı. Çekiliş oldu ve 12 daireli olan apartmanın 12 numaralı dairesi çıktı şansına. Kooperatifte ki 12 daireli olan tek apartman oydu ve ne hikmetse o apartmanın 12 numaralı evi de kendisine çıkmıştı. Mutlu oldu, ne de olsa bir ev sahibi olacak eşini ve yeni doğmuş bebeğini bu eve getirecekti.
Getirdi de. Ailesine yeni bir yuva açmış, çocuğu ve eşi ile birlikte hayatının geri kalanını yaşayacağı mahalleye adım atmış oldu. Her şey çok güzeldi. Sabah gidip akşam geldiği ve saatleri belirli olan işinden de mutluydu o zamanlar. Çocuğuna zaman ayırıp karısına ilgi göstermekten geri kalmıyordu. Ne de olsa aşık olarak evlendiği bir kadındı.
Gel zaman git zaman düzenli olarak çalıştığı fabrikadan ayrılıp, yılların ustası Hasan Usta’nın oğluyum ve ben bu işi yaparım düşüncesi içerisinde bulunduğu ilçenin sanayi sitesinin üçüncü dükkanını kendi elleri ile açtı.
İlk başlarda araba egzoz tamiri ile başlasa da babasının oğlu olduğundan kaynak işlerini ilerletmiş ve çelik konstrüksiyon işine girmişti. Bulunduğu ilçenin yerlisi olması, sanayinin ilk dükkanlarından biri olması ve en önemlisi de dürüst karakterde bir insan olmasından dolayı çok uzun zamanlara yayılacak güzel bir ün bıraktı yaşadığı şehirde.
Böyle zamanlarda, ailesine de zaman ayırmayı ihmal etmedi. Kendisine ait olan araba 1974 model ford idi. Kendi kazandığı para ile aldığı ve geçmişten gelen eski model araba merakı sebebi ile almış olduğu bu araç, kendisi adına bir başarı ve özlemini duyduğu arabanın da sahibi olma tutkusunun bir anlamıydı.
Yaz aylarında dükkanını erken kapatır, evin sokağına girdiğinde oğlunu arkadaşları ile oynar bulurdu. Kendisi de o oyunlara katılır, oğluna sarılmaktan çekinirdi. Ne de olsa toplum içerisinde evladına sevgi göstermek o zamanlarda ayıp
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mahallenin Arabası
Yok canıyla bir kooperatife yazıldı. Çekiliş oldu ve 12 daireli olan apartmanın 12 numaralı dairesi çıktı şansına. Kooperatifte ki 12 daireli olan tek apartman oydu ve ne hikmetse o apartmanın 12 numaralı evi de kendisine çıkmıştı. Mutlu oldu, ne de olsa bir ev sahibi olacak eşini ve yeni doğmuş bebeğini bu eve getirecekti.
Getirdi de. Ailesine yeni bir yuva açmış, çocuğu ve eşi ile birlikte hayatının geri kalanını yaşayacağı mahalleye adım atmış oldu. Her şey çok güzeldi. Sabah gidip akşam geldiği ve saatleri belirli olan işinden de mutluydu o zamanlar. Çocuğuna zaman ayırıp karısına ilgi göstermekten geri kalmıyordu. Ne de olsa aşık olarak evlendiği bir kadındı.
Gel zaman git zaman düzenli olarak çalıştığı fabrikadan ayrılıp, yılların ustası Hasan Usta’nın oğluyum ve ben bu işi yaparım düşüncesi içerisinde bulunduğu ilçenin sanayi sitesinin üçüncü dükkanını kendi elleri ile açtı.
İlk başlarda araba egzoz tamiri ile başlasa da babasının oğlu olduğundan kaynak işlerini ilerletmiş ve çelik konstrüksiyon işine girmişti. Bulunduğu ilçenin yerlisi olması, sanayinin ilk dükkanlarından biri olması ve en önemlisi de dürüst karakterde bir insan olmasından dolayı çok uzun zamanlara yayılacak güzel bir ün bıraktı yaşadığı şehirde.
Böyle zamanlarda, ailesine de zaman ayırmayı ihmal etmedi. Kendisine ait olan araba 1974 model ford idi. Kendi kazandığı para ile aldığı ve geçmişten gelen eski model araba merakı sebebi ile almış olduğu bu araç, kendisi adına bir başarı ve özlemini duyduğu arabanın da sahibi olma tutkusunun bir anlamıydı.
Yaz aylarında dükkanını erken kapatır, evin sokağına girdiğinde oğlunu arkadaşları ile oynar bulurdu. Kendisi de o oyunlara katılır, oğluna sarılmaktan çekinirdi. Ne de olsa toplum içerisinde evladına sevgi göstermek o zamanlarda ayıp
Sözde rakiplerimiz, ancak onların değerinden korkuyorsak rakibimiz olurlar, oysa her değer, eğer solmak istemiyorsa, sürekli olarak yenilenmek, hep yeniden kazanılmak zorundadır.
Sokağın İnsanları
Sahibi olmadığımız yazlığın balkonu meskenimdir benim. Hali hazırda aile bireyleri içerisinde tek sigara kullanan ben olduğum için. Bir nevi de müdavimiyim aslında 4 metreye 1metre olan balkonun.
Mesai sabahın ilk ışıkları ile başlar kah günün gece olmasına yakın kah gecenin sabah olmasına yakın biter.
Güneşin ışıkları ile sol altta bulunan yufkacı komşumuz mesaisine çoktan başlamıştır. Hamurlar makinede karıştırılıp sular ilave ediliyordur. Yaz aylarında meslek öğrenmesi için yanlarına verilen çırak dükkanın içerisinden başlamıştır süpürge yapmaya. Ne zaman ki dükkan kapısının önüne gelecek sıra mahallenin arsız köpeklerine merhaba deyip taslarına sularını koyacaktır.
Sağ uzak köşede ki pilavı abla henüz dükkanı açmamıştır. Ne de olsa günün bu saatinde pilav yemek isteyen kişilerin kuyruk olmayacağını biliyordur.
Tam sağ çaprazımızda bir esnaf abi var ki, mahallenin en işlek esnafı olabilir. Sabahın erken saatlerinde açtığı dükkanı müşteri akınına uğruyor desek yanılmayız. Hatta bazı zamanlarda, müşterileri karşısında kapalı bir kapı gördüğü için telefonlarına sarılıp hemen arıyor. Bu abimizin yaptığı iş ikinci el dükkanı. Buzdolabından çamaşır makinesine, koltuktan mutfak masasına kadar her şeyi bulabiliyorsunuz. Böyle olunca da, yaz sezonunu geçirmek için gelen emekli amcalarımız ve teyzelerimiz kah kendi evlerine kah sezon boyu kiraladıkları evlerine eksik parçalarını bu esnaf abimizden gideriyor.
Saatler günün ilerleyen zamanlarına geldikçe sokağımızda ellerinde şişme deniz simitleri ve şişme deniz yatakları olan çocuklu aileler görünür. Bir yandan bunaltıcı sıcağı gidermek için denize girme düşüncesi mutluluklarını arttırsa da ellerinde taşıdığı yükler isyan noktasına getirebilir kendilerini. Ardından hanımı ile birlikte sahile giden amcamız gelir. Hanımının