Merve Karakaya
@captainpathology
Bu profil benim kendimi takip ediş alanım olup hiç bir kaygı gütmemektedir..
Kısa ömrünün son nefesinde
Umutsuzluk vardı
Temiz havadan öleceğine
Kim inanırdı?
Bir çırpıda okuyayım da bitsin demeyin çünkü kesinlikle öyle olmuyor. Çünkü kitabı son noktasına varana kadar okuduğunuzda dahi kitap bitmiş olmuyor.
Beklenen mektup geldi mi?
Albay emekli mi?
Karısı açlıktan mı yoksa astımdan mı öldü?
Ve horoz kazandı mı?
Sayın Marquez "Elinin körü" diye kitap mı bitirilir allasen. Ben daha okuyacakmışım bu işin sonu gelecekmiş gibi devam ederken boş sayfalarla karşılaştığımda yaşadığım ufak çaplı şok dalgası sinir bozucu olsa da hoşuma gitmedi de değil. Yazarın üzerinde düşünebileceğim bir şeyler bırakması, beğenmediğim sonlardan daha fazla tatmin ediyor beni nedense. İçimden bir his bu kitap nasıl biterse bitsin tatmin olmayacaktım gibi de düşünüyorum. Sanırım yazar da aynı şeyi düşünmüş ve pek de hoş olmuş.
Genel anlamıyla kitabı beğendim. Dili akıcı ama konusu itibariyle olaylar durağan da gitse merak duygusundan ötürü sürükleyiciydi. Bir sonraki sayfayı nasıl bir aksilik olacak diye çevirirken hiç bir aksilik olmayan (maaşın bağlanmaması durumunu aksiliten saymıyorum yahut gelmeyen mektupları) kitapta neden böyle hissettiğinizi anlayamıyorsunuz. Ya da ben anlayamadım anlayan varsa anlatabilir dinlerim :)
Günümüz sosyalist yazarlarının üzerinde sıklıkla durduğu bir konuyu Orhan Pamuk da işlemiş diye düşündüm kitabı okuduğum süre boyunca. Baba- oğul katilliği. Ahmet Ümit de Sultanı Öldürmek'de değinmişti bu duruma. Tabi ki aynı şekilde ve aynı hikayelerle değil fakat bana fazlasıyla o romanı anımsattı diye başlamak istiyorum.
Kırmızı Saçlı Kadın'dan nefret ettim. Aslında Gülcihan'dan nefret ettim de diyebilirdim ama kitabın mı yoksa Gülcihan'ın mı bana bunları hissettirdiğini şu an için tam olarak kestiremiyorum. III. Kısım annesi ve oğlunun masumiyetini kesinlikle ispatlamadı benim için. Ahh Cem ne üzüldüm senin için. Ve Ayşe çok üzgünüm.. Bu hikayenin mağduru varsa kesinlikle onlardı ve final bölümü benim için Kemal Sunal'ın ben buraya neden çıktım dediği o meşhur sahnesinden fazla anlam taşımadı gözümde.
Sanırım hikayeyi de çok sevmemiş olabilirim çünkü; Ahmet Ümit'in o uzun romanında o kadar çok okumuştum ki bunu beni çok etkilemedi diyebilirim. Ama şunu da söylemeliyim ki dilini çok beğendim. Fazlasıyla akıcıydı. Kitap sizi sürükleyip gidiyor ve durmak istemiyorsunuz. Ve ben ne kadar sevmemiş olsam da cesur bir konu üzerine yazmıştı. Çok büyük takdir ettim.
Bence okuması oldukça keyifli bir kitaptı. Beğenmememin tek sebebi uzun süredir aynı konu hakkında birden fazla kitaba denk gelmiş olmam diye düşünüyorum. Bir sene sonra okumuş olsaydım eğer daha heyecanlı bir inceleme yazarmışım gibi hissediyorum nedense.
