Merve Karakaya
@captainpathology
Bu profil benim kendimi takip ediş alanım olup hiç bir kaygı gütmemektedir..
George Orwel'ı çok fazla duyup ve çok fazla duyduğum için bir türlü elime alıp da okumak isteği gelmeyen bir yazar olması durumu beni yeniden derin pişmanlıklara sürükledi.
İKSV film festivalinde nöbetten çıkmama rağmen gözümü bir dakika bile kırpmadan izlediğim Mr. Jones adlı filmden sonra acaba okumadığım için bir şeyler kaybediyor muyum diye çok sorguladım kendimi. Ek bilgi olarak Mr. Jones'un Sovyet Rusya'da yaşadıklarından etkilenerek meşhur Hayvan Çiftliği'ni yazmıştır. Kendimi kitapçıya atıp yazarın bütün kitaplarını aldım. Evet hem de hepsini. Tek bir satırını açıp bakmadan. Arka kapaklarını okumadan. Hakkındaki tek bir incelemeye bakmadan. Ve tabi ki Hayvan Çiftliği'ni sona saklıyorum. Çünkü tüm festival boyunca favori filmim olan Mr Jones sonrasında eğer beklentimi karşılamazsa büyük bir kırgınlıkla diğer kitaplarını okumak istemediğim için biraz daha merak edebilirim.
1984 ile başlama sebebim aslında her ne kadar popülariteyi sevmesem de yine Hayvan Çiftliği kadar insanlara kendinden bahsettirmiş olması bende büyük bir merak uyandırdı. Bu kitapla başladığıma çok memnunum. Hatta keşke sıraya koyduğum kitapları okumak yerine araya bunu alsaymışım bile dedim.
Yazar o kadar başarılı ki kendiniz olmaktan çıkıp Winston Smith oluveriyorsunuz. Evet bunu sağlamak çok mu zor denilebilir ama tek bir ana karakteriniz varken varken kitabı onun ağzından yazarsanız okuru yarattığınız dünyanın içine çok kolay çekebilirsiniz. Ama Orwel bunu yapmamıştı. Anlatıcı gözünden yazarken ana karakter sizmişsiniz gibi hissettirebilmek ayrı meziyet. Konusuna ve içeriğine değinirsem işin içinden çıkamazmışım gibi geliyor. Anlatabileceğim en iyi kelimeler "fazlasıyla sağlamdı" olacak. Kendini çok tekrar etmişti diye küçük bir eleştiri de yapabilirim ama bu tekrarlar da bize konunun
Serinin net olarak en sevdiğim kitabıdır. Bu kanı değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez.
Her zaman bir aile özlemi çeken Harry'nin vaftiz babası ile tanımasını konu alan bu kitap, bize aslında hiç bir şeyin göründüğü gibi olmadığını öyle güzel anlatıyor ki. Serinin ilk kitabında Prof. Quirrel de bunu biraz anlamamıza rağmen bu kitapta buna detaylıca yer verilmiş.
Ruh emiciler ise mutluluğun aslında yaşamamız için ne kadar önemli olduğunu anlatıyor bizlere. Ve o tüm mutsuzluk içinde mutlu olunacak tek bir anıyla bile nasıl yeniden yaşama tutunabileceğimizi gösteren en güzel büyü sanırım Expecto Patronum! Belki de bu yüzden yapması bu kadar zor ve büyük bir yetenek istiyor. Kendi hayatlarımız için de aynı şey geçerli değil mi sahi..
Edit: Harry'nin Sırlar Odasında düello da Prof. Snape den öğrendiği expelliarmusu yine bu kitapta bağıran barakada Snape'e karşı kullanması gerçekten favori bölümüm sanırım. :)
