Saygı. Kimseye olan saygıdan bahsetmiyorum, sadece kendine. Kafan köpürdüğünde onu yatıştıracak bir parçadır saygı. Kendine duyulan sevgidir, koruma hassasiyetidir saygı. Duvarlarını tekrar ördürür bazen, seni her şeyden çeker. Gururla saygı kavga ederler bazen, yolunda gitmeyen hayatlar ve duygular yeniden çarpışır. İçeride kaynayan hisler, pompalanan bir kan gibi dışarıya çıkmak için can atar. O kadar ister ki bunu, atan kısımdan kendine çizik atmak istersin, o kan dışarıya çıksın diye. Kan çıkar ama yara, yara olarak kalır. Üstü kapanır ama izi kalmaya devam eder. Rahatlarsın ve sonunda tekrar kesersin. O zaman kafanda hapishane gibi tellerle çevrilidir.