"Hayat zordur, zor olmalıdır
ve eğer zor değilse, hile yapıyorsundur." şeklindeki öz inanç
sistemime ihanet ettiğim duygusunu yatıştırmak için kuşkuya
söz hakkı verdiğimi ancak yeni yeni görebiliyorum.
O akşam uyumak için uzandığımda, hatırlayabildiğim diğer
bütün akşamların aksine, zihnimin endişeyle pır pır etmediğini
fark ediyorum. Yine de, "Ya bu gerçek değilse? Ya yarın uyan
dığımda etkisi geçmiş olursa?" gibi asap bozucu bazı düşünce
ler dolaşıp durmuyor değil kafamda. Ama bu düşünceler varlı
ğımın merkezini işgal edemiyor. Onları kolayca uzaklaştırıyor
ve zihnimdeki yepyeni sükunetin tadını çıkarıyorum.
zaman herkesin yüzünü yaşlandırır;
ama yalnızca kendini bilen insanların ruhu derinleşir.
Ve bazı insanlar vardır…
Sessizdirler.
Ama içlerinde koskoca bir evren taşırlar.