Sirius
@catesmart
心の平和
･ ｡
☆∴｡ *
･ﾟ*｡･
･ *ﾟ｡ *
･ ﾟ*｡･ﾟ｡
☆ﾟ･｡°*. ﾟ
* ﾟ｡·*･｡ ﾟ*
ﾟ *.｡☆｡ ･
* ☆ ｡･ﾟ*.｡
*
İlişkilerde uyumlanmak Karşındakini değiştirmeye çalışmamak. Ama kendini de kaybetmemek. “Beni böyle görmüyor” diye savaşmak yerine, “burada sınırım ne?” diye bakabilmek. Uyumlanan insan; susarak değil, netleşerek kalır. Yalnızlıkta uyumlanmak Yalnızlığı düşman ilan etmemek. Onu da bir mevsim gibi kabul etmek. Kaçmak yerine: “Bu zaman bana ne öğretiyor?” diye sormak. Yalnızlıkla uyumlanan insan, birine tutunmak zorunda kalmaz. Hayatta uyumlanmak Her şey planlandığı gibi gitmediğinde “Ben bittim” dememek. Hayat yön değiştirince, kendi direksiyonunu kırabilmek. Uyumlanmak burada şudur: Aynı insan kalıp, başka bir yoldan yürüyebilmek.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi
İnsanın en büyük yorgunluğu her şeyi kontrol etmeye çalışmak. Kitap aslında bırakmayı anlatıyor ama pes etmek anlamında değil. Daha çok kendinle, geçmişinle, insanların davranışlarıyla, hayatın akışıyla sürekli kavga etmeyi bırakmayı anlatıyor. Çünkü insan her şeye direnince sertleşiyor, sertleştikçe kırılıyor. Kitabın ana fikri de tam burada başlıyor. Bazen iyileşmek savaşarak değil, kabullenerek oluyor.
Hayatla sürekli kavga ederek huzur bulunmuyor. Her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça insan kendini kaybediyor. Bazen en büyük güç, geri çekilmek. En büyük olgunluk ise bazı şeyleri sorgulamadan kabul edebilmek. Çünkü her savaş kazanılmak zorunda değil. Bazı savaşlar sadece insanı tüketiyor.
Akışına bırakmak aslında umursamamak değildir. Kendini hayatın önüne siper etmeyi bırakmaktır.
Sessizce...
Sessizlik Ama boş bir sessizlik değil. İnsanların söyleyemediği şeylerin sessizliği. İçine attığı yorgunlukların, korkuların, kırgınlıkların sessizliği. Bu yüzden kitap bana şunu düşündürdü: İnsan bazen dünyanın gürültüsünden değil, kendi zihninin bitmeyen savaşından yoruluyor. Sürekli güçlü olmaya çalışmak, her şeyi düzeltmeye uğraşmak, herkesi anlamaya çalışmak… Bir noktadan sonra ruh yoruluyor. Çünkü bazı şeyler çözülmez, sadece geçer. Bazı insanlar değişmez. Bazı soruların cevabı yoktur. Ve insan bunu kabul ettiğinde hafiflemeye başlar.
Kabullenmek bazen pes etmek değildir.
Sadece zihninle savaşmayı bırakmaktır.
Çünkü bazı şeyler çözülmez,
zamanla yerine oturur.