Mihriban Yıldırım
@catlovingirl
13 Mayıs
28 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Kitabın baş karakteri Youngju kocasından ve işinden yeni ayrılmış, Hyunam Dong kitabevinin sahibidir. Youngju beyaz yaka olmayı bırakıp bi anda eskiden beri hayali olan kitap kafeyi açıyor.
Kitapta çok karakter var hepsinin ismi de Korece ve isimler hep birbirine karıştı ben okurken. Youngju kitabevinde kahveleri yapması için barista olarak Minjun’u alıyor ve bunun yanında kitabevine sürekli gelip giden insanlar, tesadüfen gelip müdavimi olan karakterler vs var. Kitap belli 5-6 karakter arasında dönüyor.
Youngju bana göre biraz toksik bi karakter. Kitabın ana karakterine hep yanlı bakınca kitap da o kadar ilgi çekici gelmedi bana. İyi giden her şeyi bi anda bırakıp başka bi hayata yelken açması bencilce geldi ne yalan söyliyim.
Kitapta tavsiye edilen kitap ve filmler ilgimi çekti benim. Çok olay olan bi kitap değil. Aynı insanlar arasında genelde kitabevinde geçiyor. Başta iyi gitmeyen kitabevi daha sonra yazar buluşmaları, yazı çalışmaları vs etkinlikler yaparak kendini toparlıyor. Youngju’nun bu süreçte başına gelenler ve karşılaştığı kişilerin hayatları ve Youngju’ya kattıkları anlatılmış.
Kitap-kahve severler, kitabevi açma hayali olanlar, tükenmişlik sendromuna yakalananlar için güzel bi arayış olabilir. Bana çok hitap etmedi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yas sürecinin farklılığıyla alakalı mükemmel bi kitap. Küçük yaşlarda annesini kaybeden iki kız kardeş Elvis, Lizzie ve babaları Frank’ın yasla nasıl başa çıktıkları ya da çıkamadıkları, bu süreçte anlamlandıramadıkları durumlar anlatılıyor. Bir yandan dram bi yandan mizah barındırıyor.
Kitap yasın süreçlerine göre bölüm bölüm ayrılmış. 1-7.ay, 18-20.ay filan gibi. Zaman ilerledikçe ailenin tekrar birbirine tutunma sürecini de okuyoruz. Benim için okuması çok zevkli bi kitaptı. Elvis’ten de ailesinden de çok şey öğrendim. Yeri geldi derinden anladığım için hüzünlendim, yeri geldi güldüm.
Kitapta Elvis, kendi yasını tam anlamıyla yaşayamayıp o çocuk aklıyla bi ablasının bi babasının durumuna üzülüyor. Sürekli onları düşünüyor ama bu süreçte kendi okulu ve hayatı da devam ediyor. Tüm yaşananları Elvis’in ağzından dinliyoruz.
Yer yas kendine özgüdür. Her insan kayba farklı davranışlarla karşılık verir, bunu da çok güzel işlemişler. Yakın zamanda anne kaybı yaşayan varsa mutlaka okumasını isterim. Onun dışında hayatının herhangi bir zamanında aile fertlerinden birini kaybetmiş olan varsa bu kitabı okumak kendini yalnız hissettirmemesi açısından çok faydalı olabilir. Benim çok tatliş bulduğum sıcacık bi romandı. Yazarın diğer kitaplarına da kesinlikle göz atıcam. Baysu!
Her çocuk doğduğunda özgürdür. Otoriteyi sorgular, otoriteye karşı çıkar ama büyüdükçe özgürlüğünü kaybeder, ehlileşir. Ceza ve ödül sistemine alışır. Kendini olduğu gibi göstermekten, reddedilmekten korkar. Kendi hayatında bir oyuncu olur. Mükemmel olamadığı için sürekli kendini yargılar. Ayrıca bu yargılamalardan payını alan bir parça da ‘’kurban’’ dır. Suçlamayı, suçluluk duygusunu ve utancı taşımak zorundadır.
Toltek bilgeliği, yalnızca efsanelerde ve hikayelerde yer alan ölü bir gelenek değil, bugün hala bir kısım Meksika Kızılderilileri tarafından uygulaman canlı bir öğretidir. Toltekler bir yaşam sanatının uygulayıcısıdır.
Tolteklere göre toplumsal rüyadan uyanmanın ,bireysel rüyayı da bir cennete çevirmenim yolu; kendinizle şu dört anlaşmayı yapmanızdır.
1- Kullandığın sözlükleri özenle seç:
Eğer mutlu ve ‘özgür’ olmak istiyorsan sözcükleri kin , kıskançlık, nefret kusmak için değil; sevgiyi çoğaltmak ve yaymak için kullan.
2- Hiçbir Şeyi Kişisel Algılama:
Sana söylenen kötü bir sözü, hatta iyi bir sözü de kişisel algılama. Sana söylenen iyi bir sözü senin bilmen ve buna inanman yeterlidir. Söylenen her kötü söz senden bağımsız olarak söyleyen ile ilgilidir.
3- Varsayımda Bulunma:
Her şeyi sorgula. ‘Kesin hakkımda şöyle düşünüyor’ ya da ‘Benim bu söylediğimden bunu çıkarması gerekirdi’ deme. Susup olayları kafanda kurma, her zaman konuşarak anlaşmaya çalış.
4- Daima Yapabileceğinin En İyisini Yap:
İnsanın ‘en iyisi’ değişken bir şeydir. Mutluyken, üzgünken, hastaykenki en iyilerimiz değişir ama en iyiyi her duruma uyarlarsak hayat kalitemiz artar. Yargıç bizi yargılayamaz. En iyisini yaparsak kimseden ödül beklemeyiz. Çünkü hiçbir şeyi ödül beklentisiyle yapmamışızdır.
Puan:4/5
.
.
.
#donmiguelruiz #toltek #toltekbilgeliği #dörtanlaşma
İyi ki devamı var dediğim bir kitapp. Maksim Gorki çocukluğunu ve gençliğini toplam üç kitapta anlatmış. Bundan sonrakiler, Ekmeğimi Kazanırken ve Benim Üniversitelerim.
Yazarın asıl adı Aleksey Maksimoviç Peşkov. Kitapta da sürekli Kaşirin değil Peşkov olduğunu söylüyor yani dedesinin değil babasının soyundan geldiğini vurguluyor. Babası, o çok küçükken ölmesine rağmen onu hep merak ediyor ve ona hasret duyuyor. Belki de babası ölmese her şey daha farklı olabilirdi.
Cok güzel, sıcacık bir çocukluk hikayesiydi. (Tüm zorluklarına ve Aleksey’in yediği dayaklara rağmen.) Kitap 19.yy Rusya’sında geçiyor. Yoksulluk, dayak, genç yaşta hastalıktan ölümler çok fazla ama Ruslar bir şekilde mutlu olmayı biliyor. Aleksey’in babası o küçükken ölüyor. Annesi de onu ninesi ve dedesine bırakıp evden ayrılıyor. Aleksey sevmediği dayıları Yakov ve Mihail, onların eşleri ve sevmediği kuzenleriyle beraber yaşamak zorunda kalıyor. Bu süreçte ninesi ve dedesinin din tartışmalarına maruz kalıyor. Annesi bir ara tekrardan geliyor ama Aleksey’e bir tane hayrı dokunmadı kitap boyunca. Hatta bir gelip bir kaybolarak Aleksey’i sürekli üzdü.
Aleksey’i ninesi büyütüyor diyebiliriz. Ona sürekli masallar anlatıyor. Kendi dinini öğretiyor. Dedesinin sopalarından onu koruyor. Hayatı boyunca diğer çocuklar gibi bir çocukluğu olmuyor Aleksey’in. Zaten sürekli sokakta kavga çıkardığı için sokağa çıkma yasağı var :d.
Okurken minik Gorki’nin yaramazlıkları tebessüm ve kahkahalara, yaşadığı üzücü olaylar ise içimin parçalanmasına sebep oldu. (Yazarın anlatımı bizi o ev halkından biri yaptığı için.) Gerçektende 19.yyda Rusya'da yaşamak zor, Kaşirinlerin evinde ise yaşamak çok daha zormuş.
Sanırım uzun zamandır söylememiştim, HEMEN ALIN OKUYUN
Puan: 10/5
(Sayfa 150 deyken…)
Havva’nın Üç Kızı kitabında 150’ ye geldim. Oxford Üniversitesi’nde tanışan üç kızın hikayesi... Şimdilik sadece Peri’yi, biraz da Şirin’i tanıyabildim. Mona henüz kitaba dahil olmadı.
Kitap 4 bölümden oluşuyor. İlk bölüm tamamen (Nazperi) Peri’nin hayatını anlatıyor. Kitap sürekli Peri’nin çocukluk zamanları ile şimdiki hali arasında gidip geliyor. (1980-2016) 2.bölümde ise Oxford dönemi başlıyor. Sanırım Mona ve Profesör Azur bu bölümde kitaba dahil olacak.
Hızlı okunan ve merakı diri tutan bir kitap. Ama yine de bir sonraki seçimim Türk bir yazar olmayacak ya da eski dönemlerle yaşamış Türk yazarların kitaplarını okumak istiyorum. Tutunamayanlar’ı hala özlüyorum. Bu yüzden çok fazla derine inmeyen olay hikayeleri beni tatmin etmiyor
(Kitap bittikten sonra…)
Peri, Şirin ve Azur arasındaki çekim ve aşk üçgeni… Kitap 200.sayfadan sonra beklemediğim şekilde güzelleşti. Bir önceki yorumumda bahsettiğim gibi ivmesini hiçbir zaman kaybetmeyen bir kitaptı. Buna, kitabın sürekli 2000-2016 arasında gidip gelmesi de büyük sebep bence. 2016 da tam bir olay oluyor. Çat!!! Bölüm bitmiş. Sonra aynı heyecanla 2000’leri okuyorum. 2000-2016 arasındaki bu ilerleyiş kitabı bir çırpıda okumama sebep oldu.
Farklı dünya görüşlerine sahip bu üç kızdan Mona biraz konuk oyuncu gibi kalmış. (gibisi fazla) Arada bir ortaya çıkıp kayboldu. Görevi üzerine oradaymış gibiydi zaten. (Kapağa koyulacak kadar adı geçti mi bilemiyorum :/) Ama kendine çok güvenen, güzel ve hoppa bir kız olan Şirin ile her konuda gri, çocukluğundan beri arada kalmış ve ezik Peri’nin Oxford’da tanışıp aynı evi paylaşmaları, aynı adama aşık olmaları, birbirinden bu kadar farklı insanların önce bir araya gelip sonra böyle bir anda ayrılmaları çarpıcı ve okumaya değerdi.
Siyaset, din çatışması ve
