Hiçbirşey kıskançlıktan daha kötü değildir, o da öfkeden doğar. Hiçbirşey savaştan daha ölümcül değildir; savaş ise güçlü kişilerin öfkelenmesinin sonucudur.
Ceza, düşünceli bir yargıyla uygulanırsa, iyileşmeye daha fazla hizmet eder. Sokratesin köleye söylediği söz de bu nedenledir: “Kızgın olmasaydım sana vururdum.” Sokrates kölesini azarladığı esnada kendisini azarladı. Sokrates bile öfkeli anında kendini öfkesine emanet etmeye cüret etmemişken, kim duygularını kontrol altında tutmayı başarabilir?
Öfke iyi bir şey olsaydı, en yüksek ahlaki mükemmellik derecesine sahip olmaz mıydı? Ancak öfkeye en yatkın olanlar çocuklar, yaşlılar ve hastalardır. Zayıf kişiler doğaları gereği şikayet etmeye meyillidir.