üzgün yürümek yollarda
hep içimi burkan korkuyla,
yittiğini görmek gözlerimin önünde
uzun zaman düşlediğim eserlerin,zayıfladığını duymak ruhumda
tutkunun, umudun herşeyin... her şeyin...
ve böylece aşktan yoksun kalmak,büyüklükten yoksun,küçük,kaba,
günlük hüzne mahkum
ve bitmek bilmez düşünceye: sayısız
insan daha önce çekti benim
çektiklerimi ve silik öldüler,yükselmeden
bir utku ışığına, umutsuz.
acım içinde hiç bir şey kalmıyor bana,
gururu bile kendimi yalnız hissetmenin.