Ne nisan yağmurları yağdı,
Ne şubat karları düştü üzerine,
Yine de söndüremediler,
Küller izbesinde saklı kalan ateşi,
Beden ve ruh aynı yandı,
Ben dedi yandı,
Sen dedi yandı.
AĞYAR – C.A.
Tohum toprağa düştü, buğday oldu sonra ekmek. Soframıza geldi. Doyurduk karnımızı tıka basa. Yaşadık. Bir ömür yedik ve doyduk. Sonra öldük. Ve karnımızı doyuran toprağa karıştık. Tohum ekildi, biz gömüldük. O karnımızı doyurdu, biz yalnızca öldük.
Kinyas ve Kayra'dan esinlenilmiştir.