Selin
@celinee
One book has changed my life. Since then; I ve never stopped reading
65 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Reklam
İkinci Dünya savaşı yıllarında Almanya’da Hitler’in yahudi karşıtı hareketleri nedeniyle vatanından olan ve kendini bir şekilde Türkiye’de bulan ‘Şiliman’ ailesinin 4 kuşak kadınlarının gözünden muhteşem bir roman. Aynı zamanda bu roman darbelere, dönemin önemli olaylarına, gezi parkına, siyasetçilerine değinerek Türkiye’nin yakın tarihine ışık tutuyor. Elsa, Suzi, Sude ve Esra karakterleri arasında özellikle Suzi’nin dönüşümü, kendini, kimliğini arayışı, yahudi, müslüman ve hristiyanların oturduğu bir apartmanda büyüyüşü ve kimi zaman çocuk orucu tutarak kimi zaman paskalya kutlayarak kimi zaman sinagoga giderek herkesin birbirine ve dinlere saygı duyduğu bir dönemde büyümesi beni çok etkiledi. Sonrası malum hepimizin bildiği Türkiye.
Çeşitli ekonomik ve siyasal nedenler nedeniyle Türkiye’de yaşamaktan vazgeçip Avrupa’ya yerleşmiş biri olarak ve kendim gibi bir çok eğitimli ve kariyer sahibi ancak artık kendini Türkiye’de yabancı hissetmiş, vatanında uzaylı gibi kalmış Türk arkadaşlarımla Avrupa’da tanışmış biri olarak, hem Türkiye’nin tarihten ders almayan geçmişini okudum, geleceğini gördüm hem de kendimi kitaptaki tüm kanadı kırık kuşlara çok yakın buldum. Hiçbir yer büyüdüğün yer gibi olamaz. Ancak kitabın başında ve sonunda Suzi’nin isyanı herşeyi anlatıyor. Maalesef bazen sevmek yetmiyor. İnsan sevilmek ve ait hissetmek de istiyor. Özellikle tarihin her döneminde Türk insanının, özellikle eğitimsiz kesimin, nasıl hızlıca galeyana geldiğini, bizi birbirimize küstürmenin nasıl kolay olduğunu ancak ufak siyasi başarılar amacıyla yapılan bu hareketler sonunda vatanın nasıl zararlı çıktığını görün. Okuyun, okutturun. Özellikle doğduğu topraklardan ayrı düşenler mutlaka göz atın.
Bir zamanlar insanlar başarılı oldular mı ünlü oluyorlardı, şimdi ünlü oldukları için istedikleri alanda başarılı sayılıyorlar. Çağımızın olayı bu!
Sayfa 199 - Artemis Yayınları
Ne tuhaf, bela gelip de kapısını çalana kadar kendine bulaşmaz sanıyordu insan. Bu da bir insanlık zaafıydı kuşkusuz!
Reklam