Hayatta değer verdiğiniz bir insana bırakın sarılmayı onu bir daha karşınızda göremeyeceğinizi anlayınca işte o zaman anlıyor insan her şeyin boş olduğunu. Kim geri getirebilir canımızdan çok sevdiğimiz,bir şey olsa ilk bizim öleceğimiz kişiyi? Ya da taptığımız para ne kadar çok olursa bazılarının dedesi babaannesi anneannesi bazılarının amcası dayısı yengesi bazılarının arkadaşı sevgilisi birisinin kedisi köpeği... İşte o an çok önemli sayılan şeylerin bir hiç olduğu ve bizim en çaresiz olduğumuz zaman.
(...)
Sen hoşçakal gülüşü bile vermeden gidince
Ben de gülüşlerimi sakladım kendinin uzağına
İçimdeki ağır ceza mahkemesinde
Mahkum ettim ikimizi de
Kendime unutma
Sana unutulma cezası verdim